Αυτό το ποίημα με ακολουθεί από παιδί...Είναι του Βάρναλη...Και είναι πάντα στο μυαλό μου...

Χτίσαμε σ' ελπίδες το κάστρο της νίκης μας...
Σαν χάθηκαν οι ελπίδες
το ξαναχτίσαμε με ιδανικά..
Σαν ξέφτισαν τα ιδανικά
το ξαναχτίσαμε με τα δάκρυά μας...
Σαν στέγνωσαν τα δάκρυά μας
το ξαναχτίσαμε με το αίμα μας...
Σαν στέγνωσε το αίμα μας
αναρωτηθήκαμε...
Άξιζε;

Νιώθω μια γλυκιά κούραση να βαραίνει τα πόδια μου....
Είναι ωραία να κουράζεσαι από τη δουλειά...Κατά κάποιον τρόπο...Και είναι ακόμη πιο ωραία να είσαι κουρασμένος στην αρχή του Σαββατοκύριακου...Εκτιμάς περισσότερο την αξία του έτσι...
Μου είναι αδύνατον να προγραμματίσω όλα όσα πρέπει να γίνουν μέσα σε 2 μέρες...Πρώτα θα ξεκουραστώ...Όταν τελειώσω με αυτή την σημαντική ασχολία, ίσως διαβάσω ή ίσως δω καμιά ταινία....Κάποια στιγμή θα επισκεφτώ την οικογένειά μου...Και μετά θα κωλοβαρέσω...Και θα είναι τέλεια...

Σήμερα ρώτησα κάποια κυρία ετών 55 αν θα φύγει το Σαββατοκύριακο...Και τότε αυτή μου άρχισε έναν θλιβερό μονόλογο για το πόσο δύσκολο είναι για μία γυναίκα να δραπευτεύει στα 55 της που έχει να φροντίσει σπίτι, οικογένεια και γέρους γονείς...
Βλέπω και από αλλού παραδείγματα...Πολλές γυναίκες βαριούνται ή κουράζονται πολύ περισσότερο φεύγοντας για διήμερο παρά μένοντας σπίτι...Τόσο βαρετή είναι πλέον η ζωή;
Και ποιος λέει/είπε ότι η ευθύνη του σπιτιού και της οικογένειας είναι μόνο της γυναίκας;
Με πιάσανε βέβαια τα φεμινιστικά μου εκείνη την ώρα, έτοιμη ήμουν να κάνω επανάσταση, γιατί όλα αυτά τα καθιερωμένα και άδικα όσον αφορά τις ευθύνες μιας γυναίκας εμένα με τρελαίνουν, αλλά δεν μίλησα...
Ήταν αργά πια να πω σε μία 55χρονή ότι είχε κι αυτή δικαίωμα να ζήσει...Είχε ήδη γίνει σκλάβα της οικογένειάς της...Και δύσκολα αλλάζεις αυτές τις συνήθειες...Το παράδειγμα με τα πλακάκια αν και άδικο τα λέει όλα..Αν τα στρώσεις καλά από την αρχή πατάς πάνω τους μια ζωή...Και το ίδιο και η παροιμία όπως έστρωσες κοιμήσου...

Κι αν κυκλοφορούν βιβλία για επίλυση τέτοιων θεμάτων...Όλα προτείνουν αλλαγές...Αλλά πραγματικά δεν ξέρω αν όσοι τα γράφουν εζησαν ποτέ αυτή την καταπίεση...Δεν μπορεί ένας άνθρωπος να σταματήσει κάποια μέρα ξαφνικά να φροντίζει για κάτι για το οποίο φρόντιζε χρόνια και να ρίξει την ευθύνη του κάπου αλλού...Ακόμη κι αν είναι κάτι απλό, όπως πχ το πλύσιμο των πιάτων ή το συμμάζεμα του σαλονιού...Φαντάσου τώρα και ότι άλλο έχει να κάνει μία μάνα-σύζυγος-εργαζόμενη....Πως να ξεκουραστεί και πως να βρει χρόνο για τον εαυτό της;

Η σημερινή γενιά πάλι διαφέρει...Ευτυχώς...

Ας μου εξηγήσει κάποιος γιατί ότι μαλακία ακούω και βλέπω πρέπει να τη σέβομαι και να διαφωνώ μόνο εμμέσως πλην σαφώς μαζί της;Δηλαδή εντάξει ρε φίλε...Τα λες τα κουλά σου, κάπως την έχεις δει, φταίει η σκατοκατάσταση δε λέω...Αλλά άραξε ρε σύ και λίγο στα κυβικά σου...Βούτα τη γλώσσα σου μέσα στο κεφάλι σου, καταλάβαινε πότε αυτά που λες είναι παπαριές!
Επιπλέον επειδή συγχίστηκα και με κάτι άλλο τώρα...
Είναι δυνατόν ρε;;Να έχεις αφήσει τη ζωή σου και να ασχολείσαι με αηδίες;Δηλαδή κάπου...Δες την θέση σου..Δες που βρίσκεσαι και πως...Χαράμι να πάει το κοφτερό μυαλό σε μαλακίες δηλαδή ο κόσμος να χαλάσει;Ε όχι είπαμε...
Κάπου, κάπως, κάποτε ένας μπάρμπας είπε κάτι που όλοι σήμερα έξυπνοι και ηλίθιοι θεωρούν σοφό. "Μέτρον άριστον" είπε ο μπάρμπας...Ξαναδές το λέω εγώ.Διάβασέ το πολλές φορές..Όσες χρειαστεί για να καταλάβεις τι θέλει να πει ο ποιητής...Να σου το βάλω και στο μπλέντερ....Πάει ο εγκέφαλος μου..Κάηκε...Όχι άλλο κάρβουνο!

Αυτό το διάβασα σε αφίσα προχθές...
Ακόμα δεν καταλαβαίνω αν συμφωνώ ή όχι..Θα φανεί...

Οι "ψυχικά άρρωστοι" απειλούν την κανονική ροή, απειλούν τους ίδιους τους τούς εαυτούς. (Εδώ δεν συμφωνώ...Δεν χρειάζεται να είσαι ψυχικά άρρωστος για να αποτελείς απειλή για τον εαυτό σου και τους άλλους.Και ούτε όλοι οι ψυχικά άρρωστοι είναι επικίνδυνοι..Οι περισσότεροι είναι αρνάκια και δεν πειράζουν ούτε μύγα...) Ο έλεγχος και η καταστολή τους προκύπτει ως αναγκαιότητα. (Δηλαδή όταν δεν μπορεί να βρεθεί λύση σε ένα πρόβλημα τότε απλά θάβουμε το πρόβλημα;Αυτό κάνει η επιστήμη; ) Οι θεαματικοί μηχανισμοί άλλωστε αυτό προβάλλουν και σύσσωμη η κοινωνία εσωτερικεύοντας και αναπαράγοντας το απαιτεί. (Τι εσωτερικεύει η κοινωνία;Και τι απαιτεί;Αφού τυγχάνω μέλος αυτής θα δώσω εγώ την απάντηση...Η κοινωνία ζητά ανθρώπινες λύσεις.Η κοινωνία ζητά ειδική φροντίδα γι αυτούς τους ανθρώπους.Η κοινωνία ζητά να μην ξεχνάει όλο το επιτελείο ψυχιάτρων ότι έχει να κάνει με ανθρώπους και όχι με ζώα, φυτά και πράγματα...Η κοινωνία ζητά αυτό που ζητούσε πάντα.Εξέλιξη.Σε αυτόν όμως τον τομέα δεν έρχεται.Και δεν είναι εξέλιξη η δημιουργία του καλύτερου χημικού σκευάσματος για να μεταμορφώσει έναν άνθρωπο σε φυτό μέσα σε λίγη ώρα.Αλλά ένας τρόπος η ασθένεια να θεραπευτεί.) Δεν πρέπει να υπάρχουν παρά μονάχα ως διαγνώσεις και διαταραχές. (Λάθος.Πρέπει να υπάρχουν σαν γεγονότα.Γιατί γεγονότα είναι.Όχι μερικές δύσκολες λέξεις γραμμένες πρόχειρα με ηλίθια γράμματα σ ένα χαρτί.)

Η ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟΥΣ ΚΑΤΑΠΛΑΚΩΝΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΑΦΟΠΛΑΚΑ ΤΗΣ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑΣ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΗ. (Κάπου εδώ αναζήτησα τον τίτλο του κειμένου για να καταλάβω σε ποιους αναφέρεται...Ή εγώ είμαι χαζή ή αυτός που επιμελήθηκε αυτό το κείμενο δεν ήξερε να γράφει.Ας πούμε ότι μιλάει για τους ψυχικά ασθενείς.Άρα λέμε ότι η διαφορετικότητα των ασθενών καταπλακώνεται από την ταφόπλακα της ταυτότητάς τους.Χμ...Τώρα το κατάλαβα...Οι άνρθρωποι αυτοί στιγματίζονται.Και έτσι δεν προχωράνε.Γιατί ο κόσμος αρνείται να τους δεχτεί.Γιατί η μηχανή του κόσμου λειτουργεί μόνο με σωστά εργαλεία.Όχι με χαλασμένα.Και τα υπόλοιπα παραμένουν τροφή της μηχανής.Αναλώσιμα υλικά.Και κάπου εδώ καταλαβαίνω ότι μιλάει για το ανύπαρκτο ενδιαφέρον που δείχνει το κράτος.Μεγάλη κουβέντα ανοίξαμε τώρα.Αλλά δεν είναι το κράτος το θέμα μας.Το κράτος το ξέρουμε και δεν ελπίζουμε σε απατηλά όνειρα.Αυτό που ελπίζουμε είναι οι γιατροί που καλούνται να ΘΕΡΑΠΕΥΣΟΥΝ και ΔΕΝ ΘΕΡΑΠΕΥΟΥΝ.)

Ο Άλλος λόγος φιμώνεται και εξηγείται από τους έλλογους λόγους γύρω από την τρέλα που δομούν την υπάρχουσα πραγματικότητα.. (Kαι ξανά.Εγώ είμαι καθυστερημένη ή αυτός σκέφτεται αλλά δεν γράφει ότι πρέπει παρά μόνο αποσπάσματα;Ο Άλλος είναι ο άλλογος;Ας πούμε ναι...οκ δεκτό.Πολύ σωστά τα λέει.Μιας και αυτό που λείπει στους ασθενείς είναι η ελευθερία της έκφρασης με τη μορφή όμως του σεβασμού στις απόψεις τους.Ότι κι αν πουν το θεωρούμε a priori λάθος. Σόρι τι να κάνω είμαι και χαζή..) Οι τρελοί είναι βρώμικοι, οι φυσιολογικοί καθαροί. Η σιωπή απέναντι στην τρέλα είναι ένα κοινό μυστικό. 'Οσοι την υποστηρίζουν δεν δέχονται τίποτα να παρέμβει στην ομαλότητά τους. "Όχι ξενώνες αποκατάστασης στη γειτονιά μας" φωνάζουν. Στη γωνία ελλοχεύει ο Άλλος κίνδυνος -η σιωπηρή και άμεση απειλή της τρέλας στη συνείδηση του κόσμου. Ο φόβος ενός θανάτου εν ζωή. (Πολύ σωστά τα λέει και πολύ ωραία εδώ...Όντως...Φόβος είναι..Γιατί όλοι ξέρουμε ότι από τη λογική στην τρέλα η απόσταση δεν είναι μεγάλη...Φτάνει ένα τσακ και όλα αλλάζουν.Αυτό είναι που δεν καταλαβαίνουμε και αυτό φοβόμαστε.Εκφράζει τη γνώμη όλου του κόσμου και τη στάση του απέναντι στους ψυχικά άρρωστους.Όπως και να τους αποκαλέσεις ποτέ δεν θα αισθανθείς άνετα με ένα τέτοιο άτομο απέναντί σου.Όχι γιατί φοβάσαι μην κολλήσεις..Αλλά γιατί φοβάσαι ότι δεν θα έχεις την απαραίτητη υπομονή να συγκρατηθείς σε όλα όσα θα σου πει και θα σου κάνει ή που δεν θα σου πει και δεν θα σου κάνει.Ξέρεις ότι έχεις απέναντί σου έναν άνθρωπο όπως κι εσύ, μόνο που ελπίζεις να φερθεί λίγο πιο φυσιολογικά..Και δεν καταλαβαίνεις για ποιο λόγο συμβαίνει αυτό.Τα θεωρείς όλα κάτι παιδαριώσες.Ένα πείσμα άρνησης της αντίληψης της πραγματικότητας...Ξέρεις όμως ότι καταλαβαίνει τα πάντα.Με το δικό του τρόπο μεν αλλά καταλαβαίνει τα πάντα..Και κάπου βαθιά μέσα σου ξέρεις ότι αυτός που δεν καταλαβαίνει και δεν δέχεται την πραγματικότητα είσαι εσύ ο ίδιος..Εσύ ο λογικός, ο καθαρός, ο κανονικός. Κι ας ξέρεις ότι καμία από αυτές τις λέξεις δεν είναι απόλυτη.Το καταλαβαίνεις, γιατί ζεις.Το ζεις.Κι ας είναι το μικρό σου μυστικό.Το μοιράζεσαι με πολλούς.
Καταλαβαίνω τους γείτονες...Κι ας μην ήμουν ποτέ ανάμεσά τους.Φοβούνται να μη στιγματιστούν, φοβούνται πως θα χάσουν την υπομονή τους, φοβούνται τη φρίκη που ίσως αντικρύσουν.Γιατί ακόμη και οι ξενώνες για τρελούς είναι κάτι άγνωστο και τρομακτικό για τον έξω κόσμο..Ακούγονται φήμες..Ακούγονται άσχημα πράγματα.Κι όμως κάπου πρέπει να στεγαστούν κι αυτοί.Τι άνθρωποι είμαστε αν δεν σεβόμαστε τις μειονότητές της κοινωνίας μας;)

Κάτι τέτοιο πρέπει να αποφευχθεί. Η υγιής κοινωνία τοποθετείται σ έναν αγώνα δρόμου για την "ψυχική ασθένεια" για να διασφαλίσει την ύπαρξή της.Αυτό που πρέπει τώρα να κάνουμε είναι να προλάβουμε το "κακό" από τη ρίζα του και όπου αυτό δεν είναι εφικτό να το κατευνάσουμε με τη σταδιακή του ενσωμάτωση στις κοινωνικές νόρμες. Μαζί με τις πρακτικές εγκλεισμού αναδύεται τώρα το επιχείρημα της πρόληψης και της πρώιμης παρέμβασης. Το άτομο γίνεται αντιληπτό ως βιολογική μονάδα, αποκομμένη από τις κοινωνικές-εξουσιαστικές σχέσεις και αντιμετωπίζεται με εξευτελιστικές πεντάλεπτες συνεδρίες, με ψυχοφάρμακα, προγράμματα προαγωγής ψυχικής υγείας, ηλεκτροσόκ, καθηλώσεις... (και δουλειά έτσι δεν γίνεται...Νεαρά μου επιστήμη, grow up πριν πάνε κι άλλοι χαμένοι στο βωμό της μάθησής σου...Είναι άνθρωποι όχι αναλώσιμα υλικά...Και αν εσύ δεν το βλέπεις τότε κανείς άλλος δεν θα το δει)


ΑΝΤΙΨΥΧ

Υπάρχουν πράγματα που δεν τα ξεπερνάς εύκολα...Και με την πρώτη μαυρίλα σου ξανάρχονται...
Καταστάσεις από τα παλιά που σου κόστισαν την αξιοπρέπεια και την ηρεμία σου.Και σκέφτεσαι..."Τι βλάκας ήμουν που αντέδρασα έτσι...Μα κι έτσι να μην αντιδρούσα...Υπάρχει σωστή αντίδραση ποτέ σε τέτοιες περιπτώσεις;"
Υπάρχουν φορές που μαζί με το δίπλα σου άτομο συναντάς προκλήσεις...Δοκιμάζεται η αντοχή σου και το ενδιαφέρον του ατόμου που είναι δίπλα σου...Και η μοναδική κίνηση που πρέπει να γίνει δεν περνάει από το χέρι σου αλλά από το χέρι του διπλανού σου.
Εγώ τα έχασα...Όπως κάθε φορά που ήθελα να κάνω στη ζωή μου κουμάντο εγώ και όμως βρέθηκε κάποιος και μου αφαίρεσε αυτό το δικαίωμα χωρίς καν να με ρωτήσει...
Πραγματικά τα έχασα.Ήταν τέτοιο το σοκ και τέτοιο το πλήγμα που το μυαλό μου ακόμη και σήμερα αδυνατεί να σκεφτεί κάτι καλό ή πιο ορθό.
Αντίδραση είναι και η έλλειψη αντίδρασης...Αλλά τι σημασία έχουν οι δικές σου αντιδράσεις όταν δεν ενδιαφέρεται κανείς;Και πως τελικά μπορεί κάποιος να πετύχει στη ζωή του όταν δεν ξέρει να ελιχθεί στα δύσκολα και να μπαλώσει τέτοιες καταστάσεις;Πως να τον πάρει ο κόσμος και η ίδια η ζωή στα σοβαρά όταν αναλώνεται σε χαζομάρες;Όταν ταξιδεύει σε αποχαυνωτικούς συνειρμούς, δραπετεύει μα επιστρέφει άπραγος και με άδεια χέρια;
Κάτι τέτοιες ώρες μισείς τον εαυτό σου και όλους τους γύρω σου...Νιώθεις ξένος, απομονωμένος, έρημος και άχρηστος...Γεμάτος θυμό κ πίκρα...Και θες να βγάλεις άκρη...Μα δε μπορείς.Νιώθεις ότι ο κόσμος γελάει μαζί σου πίσω από την πλάτη σου.Νιώθεις πως ότι κάνεις τζάμπα το κάνεις.Για την ψυχή που λέει ό λόγος, αφού δεν υπάρχει αντίκρυσμα.Μηδενίζεις την αυτοεκτίμηση σου..Και τη μειώνεις μέχρι το μείον άπειρο...
Και τελικά τι;
Πάλι με τους δικούς σου δαίμονες παλεύεις...Και πάλι το πρόβλημα δε λύνεται...
Μόνο σ εμένα φαίνεται μάταιο αυτό;Τι φταίει;Το γυναικείο μυαλό που υπεραναλύει;Που ψάχνει βελόνα στ άχυρα;Φταίω εγώ;Φταις εσύ;Φταίει ο καιρός;Φταίει το ότι έκανα δουλειές και γι αυτό εκνευρίστηκα;Φταίει η αυπνία εδώ κ 3 μέρες;Και το χάλια πρόγραμμά μου;Ή το ότι έχω άλλα χειρότερα να σκεφτώ και το αποφεύγω γι αυτό έρχονται ώρες που κάνω σκέψεις που μου βγάζουν το ίδιο συναίσθημα με αυτά που απωθώ;Θυμός και μια μοιρολατρεία του κακομοίρη...
Δεν είμαι εγώ.Δεν ήμουν εγώ.Και να που ήμουν.Κι ας μην υπήρχα.Κι ας το έζησα.Κι ας το ζω.

Akon - Lonely

Απόψε....
Είναι μια παράξενη νύχτα...Διαφορετική από τις άλλες...
Πίνω καφέ και είναι 12 το βράδυ...Κανείς όμως δεν θα γκρινιάξει...
Θα έρθει το πρωί και κανείς δεν θα μου πει "Πάμε για ύπνο;Είναι αργά..."
Από επιλογή μου ήθελα απόψε να μείνω μόνη μου...Δεν ήθελα κανείς να δει πως θα περάσω το μεταβατικό στάδιο.
Φοβάμαι τη μοναξιά.Και ταυτόχρονα τη μισώ.
Και μοναξιά δε σημαίνει απλά το να είσαι μόνος...Μοναξιά σημαίνει να είσαι με κόσμο που δεν σε συγκινεί...
Τα καλά νέα ήρθαν και τα περιμένω.
Δεν είναι πως όλη μέρα κάθομαι και κλαίω τη μοίρα μου.
Καμία σχέση...Αλλωστε σκέφτομαι και τα καλά νέα.
Αλλά τώρα βράδιασε.
Και κοιτάζοντας γύρω μου πράγματα...Λείπει κάτι...
Μια φωνή, ένα γέλιο, η ενέργεια...
Όλα είναι ίδια...Μα λείπει το συμπλήρωμά τους...
Λείπει ο λόγος που αγαπάω το κάθε τι εδώ μέσα...

Σκότωσα την κατσαριδούλα στην κουζίνα.Και πραγματικά ελπίζω να ήταν η μοναδική.

Όχι δεν είναι αυτή αυτό που λείπει.Αλλά ήταν ένα καλό νέο.

Σκέφτομαι συνέχεια τρόπους να διασκεδάσω τον πόνο μου...
Ένας από αυτούς είναι να φτιάξω τούρτα σοκολάτα.Με συνταγή Παρλιάρου..Δική μου δυστυχώς δεν υπάρχει.Και κάποια τρουφάκια σοκολάτας.Που θέλω εδώ και καιρό να κάνω και όλο ξεχνάω.
Έπειτα λέω ν αρχίσω να γράφω εκείνο το βιβλίο που πάντα ήθελα να γράψω αλλά ποτέ δεν έβρισκα το χρόνο.
Ίσως παίξω λόττο, πάρω κάποιο λαχείο και χαμογελάσω ειρωνικά γιατί αποκλείεται να κερδίσω.
Ίσως επικοινωνήσω μ εκείνη την παλιά φίλη με την οποία τα τελευταία χρόνια έχουμε χαθεί.
Ίσως διαβάσω το έργο του Νίτσε...
Του Γιουγκ...
Του Αρκά...
Του Μανάρα...

Αυτό το τραγούδι λέει πολλά...Και μερικά από αυτά είναι σωστά..Δε με λένε Χρήστο...Αλλά είμαι χύμα..
Έχω υποκριθεί και υπήρξα κάποια που δεν είμαι...
Έχασα και κέρδισα...
Δεν λογοδοτώ για τίποτα...Πουθενά...Δε γουστάρω να λογοδοτήσω...
Απλά λογαριασμό κάνω κι αυτός για μένα και μόνο...

Ο χρόνος λένε είναι ο καλύτερος γιατρός...
Ψέμματα είναι...
Έρχονται στιγμές που νιώθεις ότι ο χρόνος κυλάει εναντίον σου...
Μεγαλώνεις....Καταστάσεις έρχονται στο τέλος τους...Και ουσιαστικά εσύ μένεις απλός παρατηρητής..
Πόσα δεν θα άλλαζα τώρα...Στερνή μου γνώση.....
Τίποτα δεν θα ταν το ίδιο..
Πάνε χρόνια που έχανα τον καιρό μου με το να αναρωτιέμαι "Και αν τελικά διάλεγα εκείνο;" ή "Και αν είχα προσπαθήσει λίγο περισσότερο;" ή "Και αν του είχα πει αυτά που είχα ανάγκη να του πω;"
Και μετά λένε πως είναι καλύτερα να μετανιώνεις για κάτι που έκανες...
Αυτό που μου αρέσει είναι και αυτό που με σκοτώνει...
Οι πολλές επιλογές...
Πάντα έχω πολλές επιλογές...Και ποτέ μα ποτέ δεν επιλέγω..Και αν πρέπει να επιλέξω τότε πάντα διαλέγω το πιο λάθος...
Είναι μαγικό αυτό που συμβαίνει...
Μπορεί για όλους τους άλλους να είμαι οκ και να έχω ένα σωστό λόγο, όμως για μένα και για ότι με αφορά ποτέ δεν πήρα θέση...Και αν πήρα δεν ήταν ποτέ η σωστή...
Υπάρχει μόνο ένα πράγμα που δεν μετάνιωσα...Και αυτό ήταν ότι άλλαξα...Άλλαξα βλέψεις, άλλαξα εικόνες....
Και από τα όνειρά μου δεν επιστρέφω.....Γιατί δεν μπορεί να με αναγκάσει κανείς...
Απ τη ζωή μου όμως;
Και αν έφυγα ήταν γιατί το ζήτησα και το ήθελα...
Γιατί από όλα όσα μου δινόταν πιο πολύ με κέρδιζε η φυγή..Κι ας μην ήταν ποτέ ενδεδειγμένη λύση για μένα...Και ας την κορόιδευα...
Είναι γλυκιά η γεύση της φυγής... Πολύ γλυκιά...
Μα όταν γυρνάς σ εκείνα που ήθελες ν αφήσεις και όταν πρέπει να νιώσεις ότι άφησες πίσω σου...
Τελικά τη ζωή μου τη ζω δύο φορές...
Τη μία για να κάνω ότι γουστάρω και τη δεύτερη για να δω με τα μάτια μου τι μαλακίες έκανα...
Και να μάθαινα και κάτι από όλα αυτά;
Το μόνο που έμαθα είναι ότι για όλα χρειάζομαι ευκαιρίες...
Λες κι η ζωή είναι μια σελίδα και τη γράφω με μολύβι....Κι αν δε μου αρέσει κάτι παίρνω τη σβήστρα και το σβήνω...
Έτσι λειτουργώ..
Ότι με πικραίνει το αφήνω πίσω μου...
Κάνω κάτι και αν δε μ αρέσει το ξεχνάω...