Πόνος..
Κάποια μέρα ο πόνος θα περάσει...
Σκέψεις...
Οι ίδιες και οι ίδιες σκέψεις...
Το μισώ όταν το μυαλό μου γυρνάει ξανά και ξανά στις ίδιες βαρετές και μονότονες διαδρομές...Ειδικά τώρα που έχει ανάγκη ο νους να δραπετεύσει...
Αν κλείσω τα μάτια ο πόνος θα γίνει ακόμη πιο έντονος...
Ως πότε θα υπάρχει αυτή η διαδρομή;Και γιατί, ποιος, που την έβαλε στο χάρτη μου;Με ρώτησαν μήπως αν την θέλω;Όχι...Φταίω κι εγώ που πάει τόσος καιρός κι ακόμα δεν την ξερίζωσα...Και όχι μόνο δεν την ξερίζωσα αλλά την αφήνω να με ξεριζώνει...Λες και υπάρχουν στιγμές που όλο μου το είναι περιστρέφεται από αυτό...Λες και με καθορίζει μία μόνο ατυχής συγκυρία...
Τι είπα;
Ατυχής συγκυρία;Χα!
Έτσι το λέμε τώρα....Γελάσαμε πάλι...Δηλαδή αν έβγαζα ένα σπυρί κάπου..άβολα θα το ονόμαζα κι αυτό ατυχή συγκυρία;
Δεν ονοματίζω το δρόμο...Τα ονόματα δίνουν δύναμη ακόμη και σε κάτι ασήμαντο...Και έτσι θέλω να το βλέπω: κάτι ασήμαντο...
Το σύννεφο μία γίνεται πυκνότερο μία αραιότερο...



Ψάχνω τη λύση...
Όλη μου τη ζωή ψάχνω κάποια λύση...
Τι ηλίθια που είμαι...
Λες και μπορώ με μία λέξη ή με μία πράξη να σώσω τον εαυτό μου απ την ντροπή...
Μάλλον είναι καλύτερα να με συνηθίσω...Είμαι κάποια που ψάχνει να βρει λύση για κάτι που την κάνει να ντρέπεται...



Και πάλι ευτυχώς που γύρω μου υπάρχουν όμορφα πράγματα...ΜΕ κάνουν να ξεχνιέμαι...Απ τη ζωή μου...Που όσο πάει...
Δεν ξέρω...
Ίσως απλά να ναι μύρλα του πόνου...
Ίσως φταίνε τα φεγγάρια...Ίσως πάλι φταίω κι εγώ..

Κι αν είναι όλα ψέμματα...Τότε είμαι πολύ ευτυχισμένη...Απλά δεν το ξέρω ακόμη...

Επικό τραγούδι...

Η μελωδία του είναι τόσο αρμονική που κάπου βαθιά σε πονάει...

Ξέρεις πως είναι όλα όμορφα...Όλα ήρεμα...Όπως ακριβώς μετά ή πριν από μία μεγάλη καταστροφή...Και αυτό σε τρομάζει...Για λίγο...Και μετά συνεχίζεις να ακούς την ήρεμη μελωδία..
Και όλα τα ξεχνάς...

Γεννιόμαστε...
Αγαπάμε...
Αγαπιόμαστε...
Λατρεύουμε...
Ζούμε...
Κάνουμε επιλογές...
Κάνουμε λάθη...
Ζητάμε συγχώρεση...
Μαθαίνουμε...
Αγαπάμε...
Αγαπιόμαστε...
Δουλεύουμε...
Μας δουλεύουν...
Ζούμε...
Τα καταφέρνουμε...
Αγαπάμε..
Αγαπιόμαστε...
Βλέπουμε...
Ακούμε...
Προσέχουμε...
Τώρα έχουμε τον χρόνο, την υπομονή, τα μάτια και τα αυτιά...
Πριν ήταν όλα απασχολημένα...
Γινόμαστε κάθε μέρα όλο και πιο σοφοί...
Γιατί μάθαμε...
Γιατί μας μάθανε...
Γιατί ξέρουμε...
Γιατί μας ξέρουν...
Γιατί δεν μας ξέρουν..
Γιατί δεν ξέρουμε...
Ναι, δεν ξέρουμε...
Αγαπάμε...
Αγαπιόμαστε...



Υπάρχουν κι άλλα...
Μα ο χρόνος είναι πολύτιμος...
Τι κι αν πέθανε για πάντα ο Παράδεισος; Εγώ τον βρήκα τον δικό μου τον Παράδεισο... Τον βρήκα, τον λευτέρωσα και λευτερώθηκα μαζί του...
Κυνηγημένος απ του νου την ξιπασιά ήταν κρυμμένος μες στα βάθη της ψυχής μου...
Εδώ οι μέρες κυλάνε όμορφα...Ήσυχα....
Καφές.

Η απάντηση στην ερώτηση σου...
Και μία επεξήγηση...Δια χειρός Λίτσας Καραμπίνη...

Εδώ οι μέρες κυλάνε όμορφα...Ήσυχα....


Yes son...We re soldiers...
But as long as we have one reason to be happy soldiers we remain humans...

ΦΟΒΟΣ...

Ένα τόσο γιγάντιο συναίσθημα ειπωμένο σύντομα...Σε πέντε μόνο γράμματα αποτυπωμένη η πλέον ψυχοφθόρα κατάσταση...

Ο φόβος φέρνει πανικό...

Ο πανικός τρέμουλο....

Γυμνώθηκε η ψυχή...

Κρύωσε...

Πάγωσε.....

Αυτές οι ώρες δεν θα μου λείψουν...

Κι ας τις ξεχάσω σαν να μην υπήρξαν μόλις έρθει το αύριο...

Τι δύσκολα που είναι όταν φοβάσαι...

Όσο λογικός κι αν είσαι δεν μπορείς να σκεφτείς λογικά....

Και έτσι πέφτεις....

Πέφτεις...

Πέφτεις όσο θέλει το αρρωστημένο μυαλό σου.... (Είπα λογικός...δεν είπα τέλειος..)

Διαβάζεις, παίζεις, βγαίνεις, ακούς μουσική, μιλάς με κόσμο, γράφεις...

Κάνεις ότι μπορείς για να μην σε κυριαρχήσει αυτό το συναίσθημα...

Δεν θέλεις να πνιγείς...

Αρκετές βραδιές στη ζωή σου πέρασαν άσχημα...

Μία ακόμα δεν τη χρειάζεσαι και ναι σε πειράζει....

Γράφεις μα τα χέρια σου τρέμουν....

Ακούς όποια βλακεία θυμηθείς....

Προσπαθείς να σκεφτείς θετικά....

Καπνίζεις το ένα τσιγάρο πίσω από το άλλο....

Κοιτάς το ρολόι....

Η ώρα είναι περασμένη και δεν γίνεται να αρχίσεις τα τηλέφωνα...

Κρίμα....

Η σιωπή σε τρομάζει...

Ρε γαμώτο...

Δεν ήσουν τόσο χέστης εσύ...

Κι έγινες...

Βαριέσαι να σηκωθείς να πας μεχρι τον καθρέφτη και να φτύσεις τα μούτρα σου...

Αλλά ντρέπεσαι...

Νιώθεις σαν αγρίμι...Δαρμένο....

Συνεχίζεις να ψάχνεις για κάτι που θα σε κάνει να συνέλθεις....

Το να τα παρατάς στη μέση δεν βοηθάει...

Συνέχισε να ψάχνεις...

Όλο και κάτι θα βρεις...

Όχι Λαζόπουλο...

Τον έμαθες απ έξω...

Άλλο- άλλο.....

Κάτι που θα σε αποσπάσει είναι οτιδήποτε άσχετο με αυτό που σε τρομάζει τώρα...

Ακόμα και οι ειδήσεις...

Ακόμη και τα κουτσομπολιά...

Με την αίσθηση όμως ότι αυτά θα σε κάνουν να αισθανθείς χειρότερα, συνεχίζεις να ψάχνεις...

Σκέφτεσαι να ανοίξεις τη ν τηλεόραση...

Το τηλεχειριστήριο είναι μακριά, αλλά αν είναι για καλό θα την κάνεις τη θυσία...

Αλλά δεν είναι...

Τέτοια ώρα έχει μόνο θρίλερ...

Και έτσι που τρέμεις τώρα είναι το τελευταίο που θέλεις...

Ας πάψει αυτή η σιωπή...

Ας ακουστεί ένα γλύκό γέλιο κάπου στο βάθος...

Ας ακουστεί ένα ανέκδοτο...

Ή μία ατάκα....

Όχι άλλη σιωπή...

Όχι άλλες φωνές...

Πιάστηκες με το να έχεις τα αυτιά σου τεντωμένα και να είσαι σε επιφυλακή...

Ο παραμικρός θόρυβος σε τρομάζει..

Θες να ουρλιάξεις....

Να κάνεις θόρυβο...

Δεν υπάρχει λόγος όμως..

Πρέπει να ηρεμήσεις...

Αν ήσουν κουτάβι θα σε χάιδευες...

Γιατί όμως κλωτσάς την ψυχή σου να πάει ακόμα πιο βαθιά μέσα στο βούρκο;

Σε καταπίνουν οι φοβίες σου...

Κλείνεις τα μάτια...

Δεν θέλεις να σκεφτείς τίποτα...

Αφού είναι αργά θα μπορούσες να κοιμηθείς....

Αλλά ακόμα δεν νυστάζεις....

Μετά από 4 λίτρα καφέ θα ήταν απίθανο....

Ουφ!!!

Το ότι είναι τόσο εύκολο να το πάρεις απόφαση ότι είσαι ένας άνθρωπος που δεν είναι ανάγκη να πανικοβάλλεται χωρίς λόγο, κάνει την κατάστασή σου ακόμη πιο άβολη...

Εκτός από φοβισμένος τώρα νιώθεις και ηλίθιος...

Ότι σου αρέσει συνήθως τώρα σου φαίνεται απόκοσμο...

Κατά έναν περίεργο τρόπο προσπαθώντας να φτάσεις στην έξοδο του λαβύρινθου, εκεί που συναντάς το φως εκεί κάνεις πίσω...

Σου αρέσει αυτή η κατάσταση;

Όχι...

Θυμώνεις....

Όχι δεν είσαι τόσο αδύναμο πλάσμα....

Απλώνεις το χέρι...

Νιώθεις τα δάκτυλά σου να ζεσταίνονται στις αχτίδες του φωτός...

Κάνεις ένα μικρό βήμα....

Το χέρι σου δεν συναντάει καμία αντίσταση....

Προσπαθείς να χαλαρώσεις τους ώμους σου...

Είναι δύσκολο...

Κάντο....

Κάνεις άλλο ένα βήμα...

Τώρα το φως σε τυλίγει....

Και να που βγήκες...

Να που γύρισες....

Ευτυχώς που γύρισες...

Γίναμε τροφή για τα θηρία...

Τα νιάτα μας ξοδεύτηκαν με το να κυνηγάμε ένα όνειρο, που ακόμα δεν έγινε δικό μας...

Δεν πλησιάζεται αυτό το όνειρο...

Και αν προσπαθείς για πάντα να το πιάσεις, ξέρεις πόσος καιρός είναι το πάντα;

Ξέρεις;

Υπολογισμοί, προσθέσεις, αφαιρέσεις, μέρος της ζωής μας μεταφράζεται σε στεγνά μαθηματικά...Οι ανάγκες μας μπαίνουν σε παρενθέσεις...

Επιβιώνουν μόνο οι δυνατοί..

Γιατί οι άνθρωποι υπάκουσαν στο νόμο της φύσης και στη φύση επιβιώνουν μόνο όσοι έχουν ισχύ...

Υπέρ των αδυνάτων μόνο οι περίοικοι...Μα στο τέλος οι περίοικοι κουράζονται, βαριούνται...

Δεν με νοιάζει να είμαι ισχυρή..Θέλω απλά να ζω, χωρίς να ενοχλώ κανέναν..

Και είμαι τόσο χαρούμενη...Και όμως συμβαίνουν όλα αυτά...

Και στη μέση εγώ...

Μια στάση εδώ..

Αν το υλικό των ονείρων είναι η χρυσόσκονη, εγώ λάμπω............

Άρα γιατί παραπονιέμαι;

Σήμερα ένα άλλο όνειρο με πασπάλισε με τη δική του χρυσόσκονη...Με δρόσισε σαν όαση στην έρημο...Σαν κατεύθυνση στο χάος....

Και ήμουν ακόμη πιο χαρούμενη...

Και πάλι σήμερα "έπεσα"...

Ίσως να τό χει η μέρα...

Ίσως απλά να φταίει και ο τρόπος που σκέφτομαι και ενεργώ...

Για ποιο πράγμα έχω προσπαθήσει με όλη μου την ψυχή;Μόνο για ένα...Μόνο γι αυτό που άξιζε και ήταν η ουσία της ζωής μου...

Μα κάπου κάπου παύω να κάνω προσπάθεια...Αφήνω τον εαυτό μου να εκφραστεί με άνεση, ελεύθερα...Και ναι είναι καλύτερα έτσι...

Μα δεν υπάρχει μόνο μία σκέψη να με τριβελίζει...Υπάρχουν κι άλλες...

Υπάρχει το όνειρο...Ή μήπως εφιάλτης...

Μήπως εγώ δεν είμαι αρκετή γι αυτό το όνειρο;

Κι αν ναι, τότε γιατί είναι δικό μου;;;

Δε θέλω να χάσω το όνειρό ούτε και να χαθώ κυνηγώντας το...

Δεν θέλω να χαθώ...

Δεν θέλω να χαθώ...

Εδώ να μείνω...

Είναι τόσο παράξενα...

Τόσο περίεργα...

Καθόλου μονότονα...

Τα χρώματα δεν έχουν σημασία...

Θα μπορούσαν να ναι εκατομμύρια χρώματα...Ή θα μπορούσαν να ναι 150...Και να τα βλέπω όλα...

Γιατί με νοιάζουν τα χρώματα;

Γιατί με νοιάζει το οτιδήποτε;

Γιατί νιώθω πως με πιέζει ο χρόνος;

Γιατί σήμερα ένιωσα τόσο ανίκανη να αναλάβω ακόμη και την παραμικρή ευθύνη;

Γιατί αυτό το κόμπλεξ με γέμισε ηττοπάθεια;

Και γιατί ήταν η ηττοπάθεια που νίκησε τελικά;

΄

Μήπως είμαι πράγματι μέτρια;

Μήπως πρέπει να συνηθίσω στην ιδέα;

Μήπως είμαι θύμα του εαυτού μου και όχι των περιστάσεων;

Τι να έκανα όμως;;;

Όχι τότε...

Πιο ύστερα...

Τι να έκανα;

Ήμουν και τότε ηττοπαθής...

Βοήθησαν πολλά...

Τι περιμένει από μένα ο κόσμος;

Να φέρω ξαφνικά τα πάνω κάτω;

Όταν αποφασίσεις μία αλλαγή δεν είναι μόνο ο τίτλος που μετράει...

Το "είσαι ότι δηλώνεις" μας τελείωσε...

Δεν είναι κι ωραίο..Αξιοκρατικό....

Θέλω ότι δηλώνω αυτό να είμαι...

Θέλω να δηλώνω...

Και να είμαι....

Ή μαλλον...

Χέστηκα....

Δε θέλω να δηλώνω...

Μόνο να είμαι...

Πως όμως;;;

Τόσα φρένα....

Όπου πας κι όπου πατάς φρένα...

Όχι άλλα φρένα...

Κάποτε πρέπει να πατηθεί και το ρημάδι το γκάζι...

Να δοκιμαστεί η μηχανή στο φουλ...

Γιατί αλλιώς ο καιρός θα την σκουριάσει και η καινούρια μηχανή που φτιάχτηκε για να τρέχει με χίλια, θα σκουριάσει...Και θα πάει χαράμι...Έχοντας τρέξει μόνο με δέκα...

Δεν είναι κρίμα;

Ρωτάω δεν είναι κρίμα;

Ναι είναι κρίμα...

Ευχαριστώ....

Βαρέθηκα....

Δε θέλω να δώσω άλλες εξηγήσεις στον εαυτό μου....

Φτάνει πια....