Kαι μιας και ξεκίνησα με τα τραγούδια...
Και σταματημό δεν θα έχω...Να κι άλλα δύο..Που δεν θα μπορούσαν να λείπουν...Τις κόβω τώρα εγώ...Τις κόβω λέω...
Archives
Άσμα...ασμάτων...
Έχω πει πόσο ξενέρωτη ήταν για μένα η "διασκευή" του Unforgiven από την it-singer με τα ωραία γυαλια και την λεπτή φωνή;Το μετέτρεψε σε σκυλοτράγουδο και τα ραδιόφωνα το έπαιζαν κιόλας!Δηλαδή μπορεί να άρεσε σε κάποιον;;;Κάποια τραγούδια, απλά δεν διασκευάζονται.Πρέπει να μένουν ατόφια...Όπως πρωτακούστηκαν...Γιατί οτιδήποτε άλλο είναι παραφωνία...Βρήκα όμως τη λύση...Άλλαξα σταθμό στο ραδιόφωνο...
Λίγο άσχετη η εισαγωγή...
Here is my favourite song...
Here are my favourite lyrics...
Πως να μην κολλήσεις με ένα τραγούδι που μόλις το ακούς το νιώθεις δικό σου;Νιώθεις ότι γράφτηκε για σένα;Και γαμώτο...ΤΙ ΑΠΙΣΤΕΥΤΗ ΦΩΝΑΡΑ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΗ???
How could he know this new dawn’s light
Would change his life forever?
Set sail to sea but pulled off course
By the light of golden treasure
Was he the one causing pain
With his careless dreaming?
Been afraid, always afraid
Of the things he’s feeling
He could just be gone
He would just sail on
He would just sail on
Λίγο άσχετη η εισαγωγή...
Here is my favourite song...
Here are my favourite lyrics...
Πως να μην κολλήσεις με ένα τραγούδι που μόλις το ακούς το νιώθεις δικό σου;Νιώθεις ότι γράφτηκε για σένα;Και γαμώτο...ΤΙ ΑΠΙΣΤΕΥΤΗ ΦΩΝΑΡΑ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΗ???
How could he know this new dawn’s light
Would change his life forever?
Set sail to sea but pulled off course
By the light of golden treasure
Was he the one causing pain
With his careless dreaming?
Been afraid, always afraid
Of the things he’s feeling
He could just be gone
He would just sail on
He would just sail on
How can I be lost?
If I’ve got nowhere to go?
If I’ve got nowhere to go?
Searched for seas of gold
How come it’s got so cold?
How can I be lost?
In remembrance I relive
And how can I blame you
When it’s me I can’t forgive?
These days drift on inside a fog
It’s thick and suffocating
This seeking life outside its hell
Inside intoxicating
He’s run aground like his life
Water’s much too shallow
Slipping fast down with the ship
Fading in the shadows now
A castaway
Blame all gone away
Blame gone away
How can I be lost
If I’ve got nowhere to go?
Searched for seas of gold
How come it’s got so cold?
How can I be lost?
In remembrance I relive
And how can I blame you
When it’s me I can’t forgive?
Forgive me, forgive me not
Forgive me, forgive me not
Forgive me, forgive me not
Forgive me, forgive me
Why can’t I forgive me?
Set sail to sea but pulled off course
By the light of golden treasure
How could he know this new dawn’s light
Would change his life forever
How can I be lost
If I’ve got nowhere to go?
Searched for seas of gold
How come it’s got so cold?
How can I be lost?
In remembrance I relive
So how can I blame you
When it’s me I can’t forgive?
How come it’s got so cold?
How can I be lost?
In remembrance I relive
And how can I blame you
When it’s me I can’t forgive?
These days drift on inside a fog
It’s thick and suffocating
This seeking life outside its hell
Inside intoxicating
He’s run aground like his life
Water’s much too shallow
Slipping fast down with the ship
Fading in the shadows now
A castaway
Blame all gone away
Blame gone away
How can I be lost
If I’ve got nowhere to go?
Searched for seas of gold
How come it’s got so cold?
How can I be lost?
In remembrance I relive
And how can I blame you
When it’s me I can’t forgive?
Forgive me, forgive me not
Forgive me, forgive me not
Forgive me, forgive me not
Forgive me, forgive me
Why can’t I forgive me?
Set sail to sea but pulled off course
By the light of golden treasure
How could he know this new dawn’s light
Would change his life forever
How can I be lost
If I’ve got nowhere to go?
Searched for seas of gold
How come it’s got so cold?
How can I be lost?
In remembrance I relive
So how can I blame you
When it’s me I can’t forgive?
Ποίημα..
Αυτό το ποίημα με ακολουθεί από παιδί...Είναι του Βάρναλη...Και είναι πάντα στο μυαλό μου...
Χτίσαμε σ' ελπίδες το κάστρο της νίκης μας...
Σαν χάθηκαν οι ελπίδες
το ξαναχτίσαμε με ιδανικά..
Σαν ξέφτισαν τα ιδανικά
το ξαναχτίσαμε με τα δάκρυά μας...
Σαν στέγνωσαν τα δάκρυά μας
το ξαναχτίσαμε με το αίμα μας...
Σαν στέγνωσε το αίμα μας
αναρωτηθήκαμε...
Άξιζε;
Τεμπελίτιδα...
Νιώθω μια γλυκιά κούραση να βαραίνει τα πόδια μου....
Είναι ωραία να κουράζεσαι από τη δουλειά...Κατά κάποιον τρόπο...Και είναι ακόμη πιο ωραία να είσαι κουρασμένος στην αρχή του Σαββατοκύριακου...Εκτιμάς περισσότερο την αξία του έτσι...
Μου είναι αδύνατον να προγραμματίσω όλα όσα πρέπει να γίνουν μέσα σε 2 μέρες...Πρώτα θα ξεκουραστώ...Όταν τελειώσω με αυτή την σημαντική ασχολία, ίσως διαβάσω ή ίσως δω καμιά ταινία....Κάποια στιγμή θα επισκεφτώ την οικογένειά μου...Και μετά θα κωλοβαρέσω...Και θα είναι τέλεια...
Σήμερα ρώτησα κάποια κυρία ετών 55 αν θα φύγει το Σαββατοκύριακο...Και τότε αυτή μου άρχισε έναν θλιβερό μονόλογο για το πόσο δύσκολο είναι για μία γυναίκα να δραπευτεύει στα 55 της που έχει να φροντίσει σπίτι, οικογένεια και γέρους γονείς...
Βλέπω και από αλλού παραδείγματα...Πολλές γυναίκες βαριούνται ή κουράζονται πολύ περισσότερο φεύγοντας για διήμερο παρά μένοντας σπίτι...Τόσο βαρετή είναι πλέον η ζωή;
Και ποιος λέει/είπε ότι η ευθύνη του σπιτιού και της οικογένειας είναι μόνο της γυναίκας;
Με πιάσανε βέβαια τα φεμινιστικά μου εκείνη την ώρα, έτοιμη ήμουν να κάνω επανάσταση, γιατί όλα αυτά τα καθιερωμένα και άδικα όσον αφορά τις ευθύνες μιας γυναίκας εμένα με τρελαίνουν, αλλά δεν μίλησα...
Ήταν αργά πια να πω σε μία 55χρονή ότι είχε κι αυτή δικαίωμα να ζήσει...Είχε ήδη γίνει σκλάβα της οικογένειάς της...Και δύσκολα αλλάζεις αυτές τις συνήθειες...Το παράδειγμα με τα πλακάκια αν και άδικο τα λέει όλα..Αν τα στρώσεις καλά από την αρχή πατάς πάνω τους μια ζωή...Και το ίδιο και η παροιμία όπως έστρωσες κοιμήσου...
Κι αν κυκλοφορούν βιβλία για επίλυση τέτοιων θεμάτων...Όλα προτείνουν αλλαγές...Αλλά πραγματικά δεν ξέρω αν όσοι τα γράφουν εζησαν ποτέ αυτή την καταπίεση...Δεν μπορεί ένας άνθρωπος να σταματήσει κάποια μέρα ξαφνικά να φροντίζει για κάτι για το οποίο φρόντιζε χρόνια και να ρίξει την ευθύνη του κάπου αλλού...Ακόμη κι αν είναι κάτι απλό, όπως πχ το πλύσιμο των πιάτων ή το συμμάζεμα του σαλονιού...Φαντάσου τώρα και ότι άλλο έχει να κάνει μία μάνα-σύζυγος-εργαζόμενη....Πως να ξεκουραστεί και πως να βρει χρόνο για τον εαυτό της;
Η σημερινή γενιά πάλι διαφέρει...Ευτυχώς...
Τσίκνες..
Ας μου εξηγήσει κάποιος γιατί ότι μαλακία ακούω και βλέπω πρέπει να τη σέβομαι και να διαφωνώ μόνο εμμέσως πλην σαφώς μαζί της;Δηλαδή εντάξει ρε φίλε...Τα λες τα κουλά σου, κάπως την έχεις δει, φταίει η σκατοκατάσταση δε λέω...Αλλά άραξε ρε σύ και λίγο στα κυβικά σου...Βούτα τη γλώσσα σου μέσα στο κεφάλι σου, καταλάβαινε πότε αυτά που λες είναι παπαριές!
Επιπλέον επειδή συγχίστηκα και με κάτι άλλο τώρα...
Είναι δυνατόν ρε;;Να έχεις αφήσει τη ζωή σου και να ασχολείσαι με αηδίες;Δηλαδή κάπου...Δες την θέση σου..Δες που βρίσκεσαι και πως...Χαράμι να πάει το κοφτερό μυαλό σε μαλακίες δηλαδή ο κόσμος να χαλάσει;Ε όχι είπαμε...
Κάπου, κάπως, κάποτε ένας μπάρμπας είπε κάτι που όλοι σήμερα έξυπνοι και ηλίθιοι θεωρούν σοφό. "Μέτρον άριστον" είπε ο μπάρμπας...Ξαναδές το λέω εγώ.Διάβασέ το πολλές φορές..Όσες χρειαστεί για να καταλάβεις τι θέλει να πει ο ποιητής...Να σου το βάλω και στο μπλέντερ....Πάει ο εγκέφαλος μου..Κάηκε...Όχι άλλο κάρβουνο!
ΑΝΤΙΨΥΧ και σχόλια...
Αυτό το διάβασα σε αφίσα προχθές...
Ακόμα δεν καταλαβαίνω αν συμφωνώ ή όχι..Θα φανεί...
Οι "ψυχικά άρρωστοι" απειλούν την κανονική ροή, απειλούν τους ίδιους τους τούς εαυτούς. (Εδώ δεν συμφωνώ...Δεν χρειάζεται να είσαι ψυχικά άρρωστος για να αποτελείς απειλή για τον εαυτό σου και τους άλλους.Και ούτε όλοι οι ψυχικά άρρωστοι είναι επικίνδυνοι..Οι περισσότεροι είναι αρνάκια και δεν πειράζουν ούτε μύγα...) Ο έλεγχος και η καταστολή τους προκύπτει ως αναγκαιότητα. (Δηλαδή όταν δεν μπορεί να βρεθεί λύση σε ένα πρόβλημα τότε απλά θάβουμε το πρόβλημα;Αυτό κάνει η επιστήμη; ) Οι θεαματικοί μηχανισμοί άλλωστε αυτό προβάλλουν και σύσσωμη η κοινωνία εσωτερικεύοντας και αναπαράγοντας το απαιτεί. (Τι εσωτερικεύει η κοινωνία;Και τι απαιτεί;Αφού τυγχάνω μέλος αυτής θα δώσω εγώ την απάντηση...Η κοινωνία ζητά ανθρώπινες λύσεις.Η κοινωνία ζητά ειδική φροντίδα γι αυτούς τους ανθρώπους.Η κοινωνία ζητά να μην ξεχνάει όλο το επιτελείο ψυχιάτρων ότι έχει να κάνει με ανθρώπους και όχι με ζώα, φυτά και πράγματα...Η κοινωνία ζητά αυτό που ζητούσε πάντα.Εξέλιξη.Σε αυτόν όμως τον τομέα δεν έρχεται.Και δεν είναι εξέλιξη η δημιουργία του καλύτερου χημικού σκευάσματος για να μεταμορφώσει έναν άνθρωπο σε φυτό μέσα σε λίγη ώρα.Αλλά ένας τρόπος η ασθένεια να θεραπευτεί.) Δεν πρέπει να υπάρχουν παρά μονάχα ως διαγνώσεις και διαταραχές. (Λάθος.Πρέπει να υπάρχουν σαν γεγονότα.Γιατί γεγονότα είναι.Όχι μερικές δύσκολες λέξεις γραμμένες πρόχειρα με ηλίθια γράμματα σ ένα χαρτί.)
Η ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟΥΣ ΚΑΤΑΠΛΑΚΩΝΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΑΦΟΠΛΑΚΑ ΤΗΣ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑΣ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΗ. (Κάπου εδώ αναζήτησα τον τίτλο του κειμένου για να καταλάβω σε ποιους αναφέρεται...Ή εγώ είμαι χαζή ή αυτός που επιμελήθηκε αυτό το κείμενο δεν ήξερε να γράφει.Ας πούμε ότι μιλάει για τους ψυχικά ασθενείς.Άρα λέμε ότι η διαφορετικότητα των ασθενών καταπλακώνεται από την ταφόπλακα της ταυτότητάς τους.Χμ...Τώρα το κατάλαβα...Οι άνρθρωποι αυτοί στιγματίζονται.Και έτσι δεν προχωράνε.Γιατί ο κόσμος αρνείται να τους δεχτεί.Γιατί η μηχανή του κόσμου λειτουργεί μόνο με σωστά εργαλεία.Όχι με χαλασμένα.Και τα υπόλοιπα παραμένουν τροφή της μηχανής.Αναλώσιμα υλικά.Και κάπου εδώ καταλαβαίνω ότι μιλάει για το ανύπαρκτο ενδιαφέρον που δείχνει το κράτος.Μεγάλη κουβέντα ανοίξαμε τώρα.Αλλά δεν είναι το κράτος το θέμα μας.Το κράτος το ξέρουμε και δεν ελπίζουμε σε απατηλά όνειρα.Αυτό που ελπίζουμε είναι οι γιατροί που καλούνται να ΘΕΡΑΠΕΥΣΟΥΝ και ΔΕΝ ΘΕΡΑΠΕΥΟΥΝ.)
Ο Άλλος λόγος φιμώνεται και εξηγείται από τους έλλογους λόγους γύρω από την τρέλα που δομούν την υπάρχουσα πραγματικότητα.. (Kαι ξανά.Εγώ είμαι καθυστερημένη ή αυτός σκέφτεται αλλά δεν γράφει ότι πρέπει παρά μόνο αποσπάσματα;Ο Άλλος είναι ο άλλογος;Ας πούμε ναι...οκ δεκτό.Πολύ σωστά τα λέει.Μιας και αυτό που λείπει στους ασθενείς είναι η ελευθερία της έκφρασης με τη μορφή όμως του σεβασμού στις απόψεις τους.Ότι κι αν πουν το θεωρούμε a priori λάθος. Σόρι τι να κάνω είμαι και χαζή..) Οι τρελοί είναι βρώμικοι, οι φυσιολογικοί καθαροί. Η σιωπή απέναντι στην τρέλα είναι ένα κοινό μυστικό. 'Οσοι την υποστηρίζουν δεν δέχονται τίποτα να παρέμβει στην ομαλότητά τους. "Όχι ξενώνες αποκατάστασης στη γειτονιά μας" φωνάζουν. Στη γωνία ελλοχεύει ο Άλλος κίνδυνος -η σιωπηρή και άμεση απειλή της τρέλας στη συνείδηση του κόσμου. Ο φόβος ενός θανάτου εν ζωή. (Πολύ σωστά τα λέει και πολύ ωραία εδώ...Όντως...Φόβος είναι..Γιατί όλοι ξέρουμε ότι από τη λογική στην τρέλα η απόσταση δεν είναι μεγάλη...Φτάνει ένα τσακ και όλα αλλάζουν.Αυτό είναι που δεν καταλαβαίνουμε και αυτό φοβόμαστε.Εκφράζει τη γνώμη όλου του κόσμου και τη στάση του απέναντι στους ψυχικά άρρωστους.Όπως και να τους αποκαλέσεις ποτέ δεν θα αισθανθείς άνετα με ένα τέτοιο άτομο απέναντί σου.Όχι γιατί φοβάσαι μην κολλήσεις..Αλλά γιατί φοβάσαι ότι δεν θα έχεις την απαραίτητη υπομονή να συγκρατηθείς σε όλα όσα θα σου πει και θα σου κάνει ή που δεν θα σου πει και δεν θα σου κάνει.Ξέρεις ότι έχεις απέναντί σου έναν άνθρωπο όπως κι εσύ, μόνο που ελπίζεις να φερθεί λίγο πιο φυσιολογικά..Και δεν καταλαβαίνεις για ποιο λόγο συμβαίνει αυτό.Τα θεωρείς όλα κάτι παιδαριώσες.Ένα πείσμα άρνησης της αντίληψης της πραγματικότητας...Ξέρεις όμως ότι καταλαβαίνει τα πάντα.Με το δικό του τρόπο μεν αλλά καταλαβαίνει τα πάντα..Και κάπου βαθιά μέσα σου ξέρεις ότι αυτός που δεν καταλαβαίνει και δεν δέχεται την πραγματικότητα είσαι εσύ ο ίδιος..Εσύ ο λογικός, ο καθαρός, ο κανονικός. Κι ας ξέρεις ότι καμία από αυτές τις λέξεις δεν είναι απόλυτη.Το καταλαβαίνεις, γιατί ζεις.Το ζεις.Κι ας είναι το μικρό σου μυστικό.Το μοιράζεσαι με πολλούς.
Καταλαβαίνω τους γείτονες...Κι ας μην ήμουν ποτέ ανάμεσά τους.Φοβούνται να μη στιγματιστούν, φοβούνται πως θα χάσουν την υπομονή τους, φοβούνται τη φρίκη που ίσως αντικρύσουν.Γιατί ακόμη και οι ξενώνες για τρελούς είναι κάτι άγνωστο και τρομακτικό για τον έξω κόσμο..Ακούγονται φήμες..Ακούγονται άσχημα πράγματα.Κι όμως κάπου πρέπει να στεγαστούν κι αυτοί.Τι άνθρωποι είμαστε αν δεν σεβόμαστε τις μειονότητές της κοινωνίας μας;)
Κάτι τέτοιο πρέπει να αποφευχθεί. Η υγιής κοινωνία τοποθετείται σ έναν αγώνα δρόμου για την "ψυχική ασθένεια" για να διασφαλίσει την ύπαρξή της.Αυτό που πρέπει τώρα να κάνουμε είναι να προλάβουμε το "κακό" από τη ρίζα του και όπου αυτό δεν είναι εφικτό να το κατευνάσουμε με τη σταδιακή του ενσωμάτωση στις κοινωνικές νόρμες. Μαζί με τις πρακτικές εγκλεισμού αναδύεται τώρα το επιχείρημα της πρόληψης και της πρώιμης παρέμβασης. Το άτομο γίνεται αντιληπτό ως βιολογική μονάδα, αποκομμένη από τις κοινωνικές-εξουσιαστικές σχέσεις και αντιμετωπίζεται με εξευτελιστικές πεντάλεπτες συνεδρίες, με ψυχοφάρμακα, προγράμματα προαγωγής ψυχικής υγείας, ηλεκτροσόκ, καθηλώσεις... (και δουλειά έτσι δεν γίνεται...Νεαρά μου επιστήμη, grow up πριν πάνε κι άλλοι χαμένοι στο βωμό της μάθησής σου...Είναι άνθρωποι όχι αναλώσιμα υλικά...Και αν εσύ δεν το βλέπεις τότε κανείς άλλος δεν θα το δει)
ΑΝΤΙΨΥΧ
Ακόμα δεν καταλαβαίνω αν συμφωνώ ή όχι..Θα φανεί...
Οι "ψυχικά άρρωστοι" απειλούν την κανονική ροή, απειλούν τους ίδιους τους τούς εαυτούς. (Εδώ δεν συμφωνώ...Δεν χρειάζεται να είσαι ψυχικά άρρωστος για να αποτελείς απειλή για τον εαυτό σου και τους άλλους.Και ούτε όλοι οι ψυχικά άρρωστοι είναι επικίνδυνοι..Οι περισσότεροι είναι αρνάκια και δεν πειράζουν ούτε μύγα...) Ο έλεγχος και η καταστολή τους προκύπτει ως αναγκαιότητα. (Δηλαδή όταν δεν μπορεί να βρεθεί λύση σε ένα πρόβλημα τότε απλά θάβουμε το πρόβλημα;Αυτό κάνει η επιστήμη; ) Οι θεαματικοί μηχανισμοί άλλωστε αυτό προβάλλουν και σύσσωμη η κοινωνία εσωτερικεύοντας και αναπαράγοντας το απαιτεί. (Τι εσωτερικεύει η κοινωνία;Και τι απαιτεί;Αφού τυγχάνω μέλος αυτής θα δώσω εγώ την απάντηση...Η κοινωνία ζητά ανθρώπινες λύσεις.Η κοινωνία ζητά ειδική φροντίδα γι αυτούς τους ανθρώπους.Η κοινωνία ζητά να μην ξεχνάει όλο το επιτελείο ψυχιάτρων ότι έχει να κάνει με ανθρώπους και όχι με ζώα, φυτά και πράγματα...Η κοινωνία ζητά αυτό που ζητούσε πάντα.Εξέλιξη.Σε αυτόν όμως τον τομέα δεν έρχεται.Και δεν είναι εξέλιξη η δημιουργία του καλύτερου χημικού σκευάσματος για να μεταμορφώσει έναν άνθρωπο σε φυτό μέσα σε λίγη ώρα.Αλλά ένας τρόπος η ασθένεια να θεραπευτεί.) Δεν πρέπει να υπάρχουν παρά μονάχα ως διαγνώσεις και διαταραχές. (Λάθος.Πρέπει να υπάρχουν σαν γεγονότα.Γιατί γεγονότα είναι.Όχι μερικές δύσκολες λέξεις γραμμένες πρόχειρα με ηλίθια γράμματα σ ένα χαρτί.)
Η ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟΥΣ ΚΑΤΑΠΛΑΚΩΝΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΑΦΟΠΛΑΚΑ ΤΗΣ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑΣ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΗ. (Κάπου εδώ αναζήτησα τον τίτλο του κειμένου για να καταλάβω σε ποιους αναφέρεται...Ή εγώ είμαι χαζή ή αυτός που επιμελήθηκε αυτό το κείμενο δεν ήξερε να γράφει.Ας πούμε ότι μιλάει για τους ψυχικά ασθενείς.Άρα λέμε ότι η διαφορετικότητα των ασθενών καταπλακώνεται από την ταφόπλακα της ταυτότητάς τους.Χμ...Τώρα το κατάλαβα...Οι άνρθρωποι αυτοί στιγματίζονται.Και έτσι δεν προχωράνε.Γιατί ο κόσμος αρνείται να τους δεχτεί.Γιατί η μηχανή του κόσμου λειτουργεί μόνο με σωστά εργαλεία.Όχι με χαλασμένα.Και τα υπόλοιπα παραμένουν τροφή της μηχανής.Αναλώσιμα υλικά.Και κάπου εδώ καταλαβαίνω ότι μιλάει για το ανύπαρκτο ενδιαφέρον που δείχνει το κράτος.Μεγάλη κουβέντα ανοίξαμε τώρα.Αλλά δεν είναι το κράτος το θέμα μας.Το κράτος το ξέρουμε και δεν ελπίζουμε σε απατηλά όνειρα.Αυτό που ελπίζουμε είναι οι γιατροί που καλούνται να ΘΕΡΑΠΕΥΣΟΥΝ και ΔΕΝ ΘΕΡΑΠΕΥΟΥΝ.)
Ο Άλλος λόγος φιμώνεται και εξηγείται από τους έλλογους λόγους γύρω από την τρέλα που δομούν την υπάρχουσα πραγματικότητα.. (Kαι ξανά.Εγώ είμαι καθυστερημένη ή αυτός σκέφτεται αλλά δεν γράφει ότι πρέπει παρά μόνο αποσπάσματα;Ο Άλλος είναι ο άλλογος;Ας πούμε ναι...οκ δεκτό.Πολύ σωστά τα λέει.Μιας και αυτό που λείπει στους ασθενείς είναι η ελευθερία της έκφρασης με τη μορφή όμως του σεβασμού στις απόψεις τους.Ότι κι αν πουν το θεωρούμε a priori λάθος. Σόρι τι να κάνω είμαι και χαζή..) Οι τρελοί είναι βρώμικοι, οι φυσιολογικοί καθαροί. Η σιωπή απέναντι στην τρέλα είναι ένα κοινό μυστικό. 'Οσοι την υποστηρίζουν δεν δέχονται τίποτα να παρέμβει στην ομαλότητά τους. "Όχι ξενώνες αποκατάστασης στη γειτονιά μας" φωνάζουν. Στη γωνία ελλοχεύει ο Άλλος κίνδυνος -η σιωπηρή και άμεση απειλή της τρέλας στη συνείδηση του κόσμου. Ο φόβος ενός θανάτου εν ζωή. (Πολύ σωστά τα λέει και πολύ ωραία εδώ...Όντως...Φόβος είναι..Γιατί όλοι ξέρουμε ότι από τη λογική στην τρέλα η απόσταση δεν είναι μεγάλη...Φτάνει ένα τσακ και όλα αλλάζουν.Αυτό είναι που δεν καταλαβαίνουμε και αυτό φοβόμαστε.Εκφράζει τη γνώμη όλου του κόσμου και τη στάση του απέναντι στους ψυχικά άρρωστους.Όπως και να τους αποκαλέσεις ποτέ δεν θα αισθανθείς άνετα με ένα τέτοιο άτομο απέναντί σου.Όχι γιατί φοβάσαι μην κολλήσεις..Αλλά γιατί φοβάσαι ότι δεν θα έχεις την απαραίτητη υπομονή να συγκρατηθείς σε όλα όσα θα σου πει και θα σου κάνει ή που δεν θα σου πει και δεν θα σου κάνει.Ξέρεις ότι έχεις απέναντί σου έναν άνθρωπο όπως κι εσύ, μόνο που ελπίζεις να φερθεί λίγο πιο φυσιολογικά..Και δεν καταλαβαίνεις για ποιο λόγο συμβαίνει αυτό.Τα θεωρείς όλα κάτι παιδαριώσες.Ένα πείσμα άρνησης της αντίληψης της πραγματικότητας...Ξέρεις όμως ότι καταλαβαίνει τα πάντα.Με το δικό του τρόπο μεν αλλά καταλαβαίνει τα πάντα..Και κάπου βαθιά μέσα σου ξέρεις ότι αυτός που δεν καταλαβαίνει και δεν δέχεται την πραγματικότητα είσαι εσύ ο ίδιος..Εσύ ο λογικός, ο καθαρός, ο κανονικός. Κι ας ξέρεις ότι καμία από αυτές τις λέξεις δεν είναι απόλυτη.Το καταλαβαίνεις, γιατί ζεις.Το ζεις.Κι ας είναι το μικρό σου μυστικό.Το μοιράζεσαι με πολλούς.
Καταλαβαίνω τους γείτονες...Κι ας μην ήμουν ποτέ ανάμεσά τους.Φοβούνται να μη στιγματιστούν, φοβούνται πως θα χάσουν την υπομονή τους, φοβούνται τη φρίκη που ίσως αντικρύσουν.Γιατί ακόμη και οι ξενώνες για τρελούς είναι κάτι άγνωστο και τρομακτικό για τον έξω κόσμο..Ακούγονται φήμες..Ακούγονται άσχημα πράγματα.Κι όμως κάπου πρέπει να στεγαστούν κι αυτοί.Τι άνθρωποι είμαστε αν δεν σεβόμαστε τις μειονότητές της κοινωνίας μας;)
Κάτι τέτοιο πρέπει να αποφευχθεί. Η υγιής κοινωνία τοποθετείται σ έναν αγώνα δρόμου για την "ψυχική ασθένεια" για να διασφαλίσει την ύπαρξή της.Αυτό που πρέπει τώρα να κάνουμε είναι να προλάβουμε το "κακό" από τη ρίζα του και όπου αυτό δεν είναι εφικτό να το κατευνάσουμε με τη σταδιακή του ενσωμάτωση στις κοινωνικές νόρμες. Μαζί με τις πρακτικές εγκλεισμού αναδύεται τώρα το επιχείρημα της πρόληψης και της πρώιμης παρέμβασης. Το άτομο γίνεται αντιληπτό ως βιολογική μονάδα, αποκομμένη από τις κοινωνικές-εξουσιαστικές σχέσεις και αντιμετωπίζεται με εξευτελιστικές πεντάλεπτες συνεδρίες, με ψυχοφάρμακα, προγράμματα προαγωγής ψυχικής υγείας, ηλεκτροσόκ, καθηλώσεις... (και δουλειά έτσι δεν γίνεται...Νεαρά μου επιστήμη, grow up πριν πάνε κι άλλοι χαμένοι στο βωμό της μάθησής σου...Είναι άνθρωποι όχι αναλώσιμα υλικά...Και αν εσύ δεν το βλέπεις τότε κανείς άλλος δεν θα το δει)
ΑΝΤΙΨΥΧ
