Ας μου εξηγήσει κάποιος γιατί ότι μαλακία ακούω και βλέπω πρέπει να τη σέβομαι και να διαφωνώ μόνο εμμέσως πλην σαφώς μαζί της;Δηλαδή εντάξει ρε φίλε...Τα λες τα κουλά σου, κάπως την έχεις δει, φταίει η σκατοκατάσταση δε λέω...Αλλά άραξε ρε σύ και λίγο στα κυβικά σου...Βούτα τη γλώσσα σου μέσα στο κεφάλι σου, καταλάβαινε πότε αυτά που λες είναι παπαριές!
Επιπλέον επειδή συγχίστηκα και με κάτι άλλο τώρα...
Είναι δυνατόν ρε;;Να έχεις αφήσει τη ζωή σου και να ασχολείσαι με αηδίες;Δηλαδή κάπου...Δες την θέση σου..Δες που βρίσκεσαι και πως...Χαράμι να πάει το κοφτερό μυαλό σε μαλακίες δηλαδή ο κόσμος να χαλάσει;Ε όχι είπαμε...
Κάπου, κάπως, κάποτε ένας μπάρμπας είπε κάτι που όλοι σήμερα έξυπνοι και ηλίθιοι θεωρούν σοφό. "Μέτρον άριστον" είπε ο μπάρμπας...Ξαναδές το λέω εγώ.Διάβασέ το πολλές φορές..Όσες χρειαστεί για να καταλάβεις τι θέλει να πει ο ποιητής...Να σου το βάλω και στο μπλέντερ....Πάει ο εγκέφαλος μου..Κάηκε...Όχι άλλο κάρβουνο!

Αυτό το διάβασα σε αφίσα προχθές...
Ακόμα δεν καταλαβαίνω αν συμφωνώ ή όχι..Θα φανεί...

Οι "ψυχικά άρρωστοι" απειλούν την κανονική ροή, απειλούν τους ίδιους τους τούς εαυτούς. (Εδώ δεν συμφωνώ...Δεν χρειάζεται να είσαι ψυχικά άρρωστος για να αποτελείς απειλή για τον εαυτό σου και τους άλλους.Και ούτε όλοι οι ψυχικά άρρωστοι είναι επικίνδυνοι..Οι περισσότεροι είναι αρνάκια και δεν πειράζουν ούτε μύγα...) Ο έλεγχος και η καταστολή τους προκύπτει ως αναγκαιότητα. (Δηλαδή όταν δεν μπορεί να βρεθεί λύση σε ένα πρόβλημα τότε απλά θάβουμε το πρόβλημα;Αυτό κάνει η επιστήμη; ) Οι θεαματικοί μηχανισμοί άλλωστε αυτό προβάλλουν και σύσσωμη η κοινωνία εσωτερικεύοντας και αναπαράγοντας το απαιτεί. (Τι εσωτερικεύει η κοινωνία;Και τι απαιτεί;Αφού τυγχάνω μέλος αυτής θα δώσω εγώ την απάντηση...Η κοινωνία ζητά ανθρώπινες λύσεις.Η κοινωνία ζητά ειδική φροντίδα γι αυτούς τους ανθρώπους.Η κοινωνία ζητά να μην ξεχνάει όλο το επιτελείο ψυχιάτρων ότι έχει να κάνει με ανθρώπους και όχι με ζώα, φυτά και πράγματα...Η κοινωνία ζητά αυτό που ζητούσε πάντα.Εξέλιξη.Σε αυτόν όμως τον τομέα δεν έρχεται.Και δεν είναι εξέλιξη η δημιουργία του καλύτερου χημικού σκευάσματος για να μεταμορφώσει έναν άνθρωπο σε φυτό μέσα σε λίγη ώρα.Αλλά ένας τρόπος η ασθένεια να θεραπευτεί.) Δεν πρέπει να υπάρχουν παρά μονάχα ως διαγνώσεις και διαταραχές. (Λάθος.Πρέπει να υπάρχουν σαν γεγονότα.Γιατί γεγονότα είναι.Όχι μερικές δύσκολες λέξεις γραμμένες πρόχειρα με ηλίθια γράμματα σ ένα χαρτί.)

Η ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟΥΣ ΚΑΤΑΠΛΑΚΩΝΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΑΦΟΠΛΑΚΑ ΤΗΣ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑΣ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΗ. (Κάπου εδώ αναζήτησα τον τίτλο του κειμένου για να καταλάβω σε ποιους αναφέρεται...Ή εγώ είμαι χαζή ή αυτός που επιμελήθηκε αυτό το κείμενο δεν ήξερε να γράφει.Ας πούμε ότι μιλάει για τους ψυχικά ασθενείς.Άρα λέμε ότι η διαφορετικότητα των ασθενών καταπλακώνεται από την ταφόπλακα της ταυτότητάς τους.Χμ...Τώρα το κατάλαβα...Οι άνρθρωποι αυτοί στιγματίζονται.Και έτσι δεν προχωράνε.Γιατί ο κόσμος αρνείται να τους δεχτεί.Γιατί η μηχανή του κόσμου λειτουργεί μόνο με σωστά εργαλεία.Όχι με χαλασμένα.Και τα υπόλοιπα παραμένουν τροφή της μηχανής.Αναλώσιμα υλικά.Και κάπου εδώ καταλαβαίνω ότι μιλάει για το ανύπαρκτο ενδιαφέρον που δείχνει το κράτος.Μεγάλη κουβέντα ανοίξαμε τώρα.Αλλά δεν είναι το κράτος το θέμα μας.Το κράτος το ξέρουμε και δεν ελπίζουμε σε απατηλά όνειρα.Αυτό που ελπίζουμε είναι οι γιατροί που καλούνται να ΘΕΡΑΠΕΥΣΟΥΝ και ΔΕΝ ΘΕΡΑΠΕΥΟΥΝ.)

Ο Άλλος λόγος φιμώνεται και εξηγείται από τους έλλογους λόγους γύρω από την τρέλα που δομούν την υπάρχουσα πραγματικότητα.. (Kαι ξανά.Εγώ είμαι καθυστερημένη ή αυτός σκέφτεται αλλά δεν γράφει ότι πρέπει παρά μόνο αποσπάσματα;Ο Άλλος είναι ο άλλογος;Ας πούμε ναι...οκ δεκτό.Πολύ σωστά τα λέει.Μιας και αυτό που λείπει στους ασθενείς είναι η ελευθερία της έκφρασης με τη μορφή όμως του σεβασμού στις απόψεις τους.Ότι κι αν πουν το θεωρούμε a priori λάθος. Σόρι τι να κάνω είμαι και χαζή..) Οι τρελοί είναι βρώμικοι, οι φυσιολογικοί καθαροί. Η σιωπή απέναντι στην τρέλα είναι ένα κοινό μυστικό. 'Οσοι την υποστηρίζουν δεν δέχονται τίποτα να παρέμβει στην ομαλότητά τους. "Όχι ξενώνες αποκατάστασης στη γειτονιά μας" φωνάζουν. Στη γωνία ελλοχεύει ο Άλλος κίνδυνος -η σιωπηρή και άμεση απειλή της τρέλας στη συνείδηση του κόσμου. Ο φόβος ενός θανάτου εν ζωή. (Πολύ σωστά τα λέει και πολύ ωραία εδώ...Όντως...Φόβος είναι..Γιατί όλοι ξέρουμε ότι από τη λογική στην τρέλα η απόσταση δεν είναι μεγάλη...Φτάνει ένα τσακ και όλα αλλάζουν.Αυτό είναι που δεν καταλαβαίνουμε και αυτό φοβόμαστε.Εκφράζει τη γνώμη όλου του κόσμου και τη στάση του απέναντι στους ψυχικά άρρωστους.Όπως και να τους αποκαλέσεις ποτέ δεν θα αισθανθείς άνετα με ένα τέτοιο άτομο απέναντί σου.Όχι γιατί φοβάσαι μην κολλήσεις..Αλλά γιατί φοβάσαι ότι δεν θα έχεις την απαραίτητη υπομονή να συγκρατηθείς σε όλα όσα θα σου πει και θα σου κάνει ή που δεν θα σου πει και δεν θα σου κάνει.Ξέρεις ότι έχεις απέναντί σου έναν άνθρωπο όπως κι εσύ, μόνο που ελπίζεις να φερθεί λίγο πιο φυσιολογικά..Και δεν καταλαβαίνεις για ποιο λόγο συμβαίνει αυτό.Τα θεωρείς όλα κάτι παιδαριώσες.Ένα πείσμα άρνησης της αντίληψης της πραγματικότητας...Ξέρεις όμως ότι καταλαβαίνει τα πάντα.Με το δικό του τρόπο μεν αλλά καταλαβαίνει τα πάντα..Και κάπου βαθιά μέσα σου ξέρεις ότι αυτός που δεν καταλαβαίνει και δεν δέχεται την πραγματικότητα είσαι εσύ ο ίδιος..Εσύ ο λογικός, ο καθαρός, ο κανονικός. Κι ας ξέρεις ότι καμία από αυτές τις λέξεις δεν είναι απόλυτη.Το καταλαβαίνεις, γιατί ζεις.Το ζεις.Κι ας είναι το μικρό σου μυστικό.Το μοιράζεσαι με πολλούς.
Καταλαβαίνω τους γείτονες...Κι ας μην ήμουν ποτέ ανάμεσά τους.Φοβούνται να μη στιγματιστούν, φοβούνται πως θα χάσουν την υπομονή τους, φοβούνται τη φρίκη που ίσως αντικρύσουν.Γιατί ακόμη και οι ξενώνες για τρελούς είναι κάτι άγνωστο και τρομακτικό για τον έξω κόσμο..Ακούγονται φήμες..Ακούγονται άσχημα πράγματα.Κι όμως κάπου πρέπει να στεγαστούν κι αυτοί.Τι άνθρωποι είμαστε αν δεν σεβόμαστε τις μειονότητές της κοινωνίας μας;)

Κάτι τέτοιο πρέπει να αποφευχθεί. Η υγιής κοινωνία τοποθετείται σ έναν αγώνα δρόμου για την "ψυχική ασθένεια" για να διασφαλίσει την ύπαρξή της.Αυτό που πρέπει τώρα να κάνουμε είναι να προλάβουμε το "κακό" από τη ρίζα του και όπου αυτό δεν είναι εφικτό να το κατευνάσουμε με τη σταδιακή του ενσωμάτωση στις κοινωνικές νόρμες. Μαζί με τις πρακτικές εγκλεισμού αναδύεται τώρα το επιχείρημα της πρόληψης και της πρώιμης παρέμβασης. Το άτομο γίνεται αντιληπτό ως βιολογική μονάδα, αποκομμένη από τις κοινωνικές-εξουσιαστικές σχέσεις και αντιμετωπίζεται με εξευτελιστικές πεντάλεπτες συνεδρίες, με ψυχοφάρμακα, προγράμματα προαγωγής ψυχικής υγείας, ηλεκτροσόκ, καθηλώσεις... (και δουλειά έτσι δεν γίνεται...Νεαρά μου επιστήμη, grow up πριν πάνε κι άλλοι χαμένοι στο βωμό της μάθησής σου...Είναι άνθρωποι όχι αναλώσιμα υλικά...Και αν εσύ δεν το βλέπεις τότε κανείς άλλος δεν θα το δει)


ΑΝΤΙΨΥΧ

Υπάρχουν πράγματα που δεν τα ξεπερνάς εύκολα...Και με την πρώτη μαυρίλα σου ξανάρχονται...
Καταστάσεις από τα παλιά που σου κόστισαν την αξιοπρέπεια και την ηρεμία σου.Και σκέφτεσαι..."Τι βλάκας ήμουν που αντέδρασα έτσι...Μα κι έτσι να μην αντιδρούσα...Υπάρχει σωστή αντίδραση ποτέ σε τέτοιες περιπτώσεις;"
Υπάρχουν φορές που μαζί με το δίπλα σου άτομο συναντάς προκλήσεις...Δοκιμάζεται η αντοχή σου και το ενδιαφέρον του ατόμου που είναι δίπλα σου...Και η μοναδική κίνηση που πρέπει να γίνει δεν περνάει από το χέρι σου αλλά από το χέρι του διπλανού σου.
Εγώ τα έχασα...Όπως κάθε φορά που ήθελα να κάνω στη ζωή μου κουμάντο εγώ και όμως βρέθηκε κάποιος και μου αφαίρεσε αυτό το δικαίωμα χωρίς καν να με ρωτήσει...
Πραγματικά τα έχασα.Ήταν τέτοιο το σοκ και τέτοιο το πλήγμα που το μυαλό μου ακόμη και σήμερα αδυνατεί να σκεφτεί κάτι καλό ή πιο ορθό.
Αντίδραση είναι και η έλλειψη αντίδρασης...Αλλά τι σημασία έχουν οι δικές σου αντιδράσεις όταν δεν ενδιαφέρεται κανείς;Και πως τελικά μπορεί κάποιος να πετύχει στη ζωή του όταν δεν ξέρει να ελιχθεί στα δύσκολα και να μπαλώσει τέτοιες καταστάσεις;Πως να τον πάρει ο κόσμος και η ίδια η ζωή στα σοβαρά όταν αναλώνεται σε χαζομάρες;Όταν ταξιδεύει σε αποχαυνωτικούς συνειρμούς, δραπετεύει μα επιστρέφει άπραγος και με άδεια χέρια;
Κάτι τέτοιες ώρες μισείς τον εαυτό σου και όλους τους γύρω σου...Νιώθεις ξένος, απομονωμένος, έρημος και άχρηστος...Γεμάτος θυμό κ πίκρα...Και θες να βγάλεις άκρη...Μα δε μπορείς.Νιώθεις ότι ο κόσμος γελάει μαζί σου πίσω από την πλάτη σου.Νιώθεις πως ότι κάνεις τζάμπα το κάνεις.Για την ψυχή που λέει ό λόγος, αφού δεν υπάρχει αντίκρυσμα.Μηδενίζεις την αυτοεκτίμηση σου..Και τη μειώνεις μέχρι το μείον άπειρο...
Και τελικά τι;
Πάλι με τους δικούς σου δαίμονες παλεύεις...Και πάλι το πρόβλημα δε λύνεται...
Μόνο σ εμένα φαίνεται μάταιο αυτό;Τι φταίει;Το γυναικείο μυαλό που υπεραναλύει;Που ψάχνει βελόνα στ άχυρα;Φταίω εγώ;Φταις εσύ;Φταίει ο καιρός;Φταίει το ότι έκανα δουλειές και γι αυτό εκνευρίστηκα;Φταίει η αυπνία εδώ κ 3 μέρες;Και το χάλια πρόγραμμά μου;Ή το ότι έχω άλλα χειρότερα να σκεφτώ και το αποφεύγω γι αυτό έρχονται ώρες που κάνω σκέψεις που μου βγάζουν το ίδιο συναίσθημα με αυτά που απωθώ;Θυμός και μια μοιρολατρεία του κακομοίρη...
Δεν είμαι εγώ.Δεν ήμουν εγώ.Και να που ήμουν.Κι ας μην υπήρχα.Κι ας το έζησα.Κι ας το ζω.

Akon - Lonely

Απόψε....
Είναι μια παράξενη νύχτα...Διαφορετική από τις άλλες...
Πίνω καφέ και είναι 12 το βράδυ...Κανείς όμως δεν θα γκρινιάξει...
Θα έρθει το πρωί και κανείς δεν θα μου πει "Πάμε για ύπνο;Είναι αργά..."
Από επιλογή μου ήθελα απόψε να μείνω μόνη μου...Δεν ήθελα κανείς να δει πως θα περάσω το μεταβατικό στάδιο.
Φοβάμαι τη μοναξιά.Και ταυτόχρονα τη μισώ.
Και μοναξιά δε σημαίνει απλά το να είσαι μόνος...Μοναξιά σημαίνει να είσαι με κόσμο που δεν σε συγκινεί...
Τα καλά νέα ήρθαν και τα περιμένω.
Δεν είναι πως όλη μέρα κάθομαι και κλαίω τη μοίρα μου.
Καμία σχέση...Αλλωστε σκέφτομαι και τα καλά νέα.
Αλλά τώρα βράδιασε.
Και κοιτάζοντας γύρω μου πράγματα...Λείπει κάτι...
Μια φωνή, ένα γέλιο, η ενέργεια...
Όλα είναι ίδια...Μα λείπει το συμπλήρωμά τους...
Λείπει ο λόγος που αγαπάω το κάθε τι εδώ μέσα...

Σκότωσα την κατσαριδούλα στην κουζίνα.Και πραγματικά ελπίζω να ήταν η μοναδική.

Όχι δεν είναι αυτή αυτό που λείπει.Αλλά ήταν ένα καλό νέο.

Σκέφτομαι συνέχεια τρόπους να διασκεδάσω τον πόνο μου...
Ένας από αυτούς είναι να φτιάξω τούρτα σοκολάτα.Με συνταγή Παρλιάρου..Δική μου δυστυχώς δεν υπάρχει.Και κάποια τρουφάκια σοκολάτας.Που θέλω εδώ και καιρό να κάνω και όλο ξεχνάω.
Έπειτα λέω ν αρχίσω να γράφω εκείνο το βιβλίο που πάντα ήθελα να γράψω αλλά ποτέ δεν έβρισκα το χρόνο.
Ίσως παίξω λόττο, πάρω κάποιο λαχείο και χαμογελάσω ειρωνικά γιατί αποκλείεται να κερδίσω.
Ίσως επικοινωνήσω μ εκείνη την παλιά φίλη με την οποία τα τελευταία χρόνια έχουμε χαθεί.
Ίσως διαβάσω το έργο του Νίτσε...
Του Γιουγκ...
Του Αρκά...
Του Μανάρα...

Αυτό το τραγούδι λέει πολλά...Και μερικά από αυτά είναι σωστά..Δε με λένε Χρήστο...Αλλά είμαι χύμα..
Έχω υποκριθεί και υπήρξα κάποια που δεν είμαι...
Έχασα και κέρδισα...
Δεν λογοδοτώ για τίποτα...Πουθενά...Δε γουστάρω να λογοδοτήσω...
Απλά λογαριασμό κάνω κι αυτός για μένα και μόνο...

Ο χρόνος λένε είναι ο καλύτερος γιατρός...
Ψέμματα είναι...
Έρχονται στιγμές που νιώθεις ότι ο χρόνος κυλάει εναντίον σου...
Μεγαλώνεις....Καταστάσεις έρχονται στο τέλος τους...Και ουσιαστικά εσύ μένεις απλός παρατηρητής..
Πόσα δεν θα άλλαζα τώρα...Στερνή μου γνώση.....
Τίποτα δεν θα ταν το ίδιο..
Πάνε χρόνια που έχανα τον καιρό μου με το να αναρωτιέμαι "Και αν τελικά διάλεγα εκείνο;" ή "Και αν είχα προσπαθήσει λίγο περισσότερο;" ή "Και αν του είχα πει αυτά που είχα ανάγκη να του πω;"
Και μετά λένε πως είναι καλύτερα να μετανιώνεις για κάτι που έκανες...
Αυτό που μου αρέσει είναι και αυτό που με σκοτώνει...
Οι πολλές επιλογές...
Πάντα έχω πολλές επιλογές...Και ποτέ μα ποτέ δεν επιλέγω..Και αν πρέπει να επιλέξω τότε πάντα διαλέγω το πιο λάθος...
Είναι μαγικό αυτό που συμβαίνει...
Μπορεί για όλους τους άλλους να είμαι οκ και να έχω ένα σωστό λόγο, όμως για μένα και για ότι με αφορά ποτέ δεν πήρα θέση...Και αν πήρα δεν ήταν ποτέ η σωστή...
Υπάρχει μόνο ένα πράγμα που δεν μετάνιωσα...Και αυτό ήταν ότι άλλαξα...Άλλαξα βλέψεις, άλλαξα εικόνες....
Και από τα όνειρά μου δεν επιστρέφω.....Γιατί δεν μπορεί να με αναγκάσει κανείς...
Απ τη ζωή μου όμως;
Και αν έφυγα ήταν γιατί το ζήτησα και το ήθελα...
Γιατί από όλα όσα μου δινόταν πιο πολύ με κέρδιζε η φυγή..Κι ας μην ήταν ποτέ ενδεδειγμένη λύση για μένα...Και ας την κορόιδευα...
Είναι γλυκιά η γεύση της φυγής... Πολύ γλυκιά...
Μα όταν γυρνάς σ εκείνα που ήθελες ν αφήσεις και όταν πρέπει να νιώσεις ότι άφησες πίσω σου...
Τελικά τη ζωή μου τη ζω δύο φορές...
Τη μία για να κάνω ότι γουστάρω και τη δεύτερη για να δω με τα μάτια μου τι μαλακίες έκανα...
Και να μάθαινα και κάτι από όλα αυτά;
Το μόνο που έμαθα είναι ότι για όλα χρειάζομαι ευκαιρίες...
Λες κι η ζωή είναι μια σελίδα και τη γράφω με μολύβι....Κι αν δε μου αρέσει κάτι παίρνω τη σβήστρα και το σβήνω...
Έτσι λειτουργώ..
Ότι με πικραίνει το αφήνω πίσω μου...
Κάνω κάτι και αν δε μ αρέσει το ξεχνάω...

ΚΟΙΤΑ ΤΟΝ ΗΛΙΟ ΚΥΚΝΕΙΟ ΑΣΜΑ

Έκατσα και έγραψα τους στίχους και σας τους παρουσιάζω...
Αν έχουν λάθη συγνώμη, αλλά βαριακούω λιγάκι.. :)))
(αν ακούσετε κάποιο ποστάρετέ το για να το διορθώσω άμεσα..Θα ήμουν ευγνώμων)

Άσε με μόνο μου να βρω το δρόμο μου
Μέσα στον κόσμο μου αναπνέουν ζωντανές μικρές στιγμές
Χαρούμενες κι απλές, μοναδικές κι αλώβητες
Οι σκέψεις μου απρόσιτες
Μα είναι βράδια που τις βάζω σε τάξη κι αυτές.
Μα άλλα βράδια χάνομαι στη μοναξιά της μοναξιάς
Μ' ένα μολύβι γράφοντας ή ένα μικρόφωνο κρατώντας
Παλεύοντας με τους καημούς από τα χείλη στεναγμούς
Δίνω φτερά στους λιγοστούς μα ανίκητους παλμούς
Σκίζοντας ουρανούς
Καθώς αισθάνομαι τα λάθη μου μαχαίρι
Που κόβει το σωστό στα δυο και πάλι με μπερδεύει
Μα φτάνει η στιγμή έρχεται ο καιρός
τη βλέπω διαφορετικά κι ο κόσμος με μαγεύει
Κι έτσι αρχίζω απ την αρχή
Σώμα, ψυχή, σιωπή, κραυγή γίνονται ένα στο τραγούδι πάνω
Πάλι ψιθυρίζω αναλαμπές
Μεσάνυχτα, κοιτώντας σε κατάματα
Ζωή, πραγματικότητα τα μάτια σου αντικρύζω
Δε γυρνώ στα παλιά, κοιτάω μπροστά και ονειρεύομαι
Σιωπηλές αγάπες με ματιές, λέξεις πολλές, σκυφτές
Φύγαν οι ενοχές κι οι τύψεις, γίνανε πληγές πολλές
Σ' αυτούς που τον καθρέφτη φοβούνται να κοιτάνε

Κοίτα τον ήλιο
Κοίτα τον πως πετάει ψηλά
Απ το μπαλκόνι σου γυμνός
Και σήκω σου φωνάζει
Να ψάξεις και να βρεις αυτή την ομορφιά
Που ο κόσμος με τα λάθη του κατάφερε, σκεπάζει

Η ομορφιά του κόσμου που όλο σκοτώνεται, πληγώνεται
Στα τελάρα των εμπόρων της μιζέριας μας πεθαίνει κι ανασταίνεται
Χάνεται στα τοπία της γκριζούπολης
Μα η εικόνα μας απέχει
Αντέχει στο μαύρο φως μέσα έχει
Κι έτσι σημάδια αφήνει
Γλυκό το φως που δεν σβήνει αυτού του ήλιου που μου φωτίζει το δρόμο
Κύκνειο άσμα στον πόνο έκανα εδώ και καιρό
Και έτσι χρόνο το χρόνο από την τρέλλα αυτού του κόσμου επιβιώνω
Και κοίτα κι εσύ να μη χαθείς στις παρεκκλίσεις των σειρήνων της εύκολης ζωής
Ο εαυτός σου θα σε σώσει
Κι εκεί να στηριχτείς κι εκεί να στηριχτείς
Μη φοβηθείς σαν παν τα πράγματα στραβά
Έχεις τόσα ψυχικά αποθέματα
Τόσα χιλιάδες βλέματα που σου λένε προχώρα και μη δώσεις τη χαρά
Σ' όλους αυτούς που σε θέλουν τελειωμένο, ξεγραμμένο απ τη ζωή
Ήρθε τώρα η στιγμή από τη ρίζα να κοπεί κάθε σου τάση για φυγή
Κοίτα τον ήλιο μια στιγμή που χαράζει την αυγή
Ο στεναγμός από τα χείλη σου να σβήσει να χαθεί...

Κοίτα τον ήλιο
Κοίτα τον πως πετάει ψηλά
Απ το μπαλκόνι σου γυμνός
Και σήκω σου φωνάζει
Να ψάξεις και να βρεις αυτή την ομορφιά
Που ο κόσμος με τα λάθη του κατάφερε να σκεπάσει

Να μαστε πάλι
Φως μπήκε και πάλι στο δωμάτιο
Και χαράξε καθώς ο ήλιος άλλαξε
Σκέψη άραξε στη γαλήνη φεύγοντας απ το τέλμα
Πετάξαμε στον ουρανό αδιαφορώντας για ότι άλλους αφορά
Δεν κάνουμε τη διαφορά, εκφραζόμαστε απλά
Με όσα πράγματα κρατάμε ακόμα αληθινά
Μέσα μας υπάρχει ομορφιά
Κοίτα τον ήλιο πως πετάει ψηλά
Απ το μπαλκόνι σου ξανά και σου χαμογελά

Άνεμος φύσηξε και σάρωσε και σήκωσε κι ανύψωσε το είναι μου
Απ το γκρεμό το γλίτωσε
Και πάλι πίσω να μαι πίσω να μαι σ ότι ρίζωσε
Στην καρδιά μου μέσα υπάρχει ακόμα ότι με πείσμωσε
Στο νου μου ψυθιρίζουν ακόμα στ' αυτιά μου κρυφά οι φωνές του ουρανού
Γυρνάν στα μάτια μου μορφές νεκρών παντού
Γυρνάει παντού η ψυχή αυτού του ελεύθερου τρελού μικρού
Τα γέλια του πνίγουν φιγούρες
Και σβήνουν γκριμάτσες καθωσπρεπισμού που τη χαρά μολύνουν
Πνίγουνε
Βγήκαν στα συντρίμμια
Απ τις βιτρίνες όσα αξίζουνε
Είδα στα γυαλιά τις φάτσες σας να καθρεφτίζουνε
Ζούνε φοβισμένοι στους καθρέφτες που ακολουθούνε όλοι
Υπάρχουνε στους όρους που από παιδιά ακούνε
Πως πρέπει να γίνουν
Πως πρέπει ν ακούνε
Πως πρέπει να βλέπουν μέσα απ το ψέμα τους ότι δούνε
Κεραυνοί πριν βγούνε
Τη λύσσα μου ατόφια ηχογραφούνε
Ζουν
Πεθαίνουν
Σ ακούνε
Μ ΑΚΟΥΝΕ!

Κοίταξε τον ήλιο κοίτα πως πετάει ψηλά
Πηγαίνω σε τόπους που μου θυμίζουν μια παιδική μου ζωγραφιά
Πηγαίνω εκεί που μπορώ να φτάσω ένα βήμα πιο κοντά
Μ ανθρώπους που στο πρόσωπό μου συναντάνε τη χαρά

Κοίτα τον ήλιο κι αν δεν τον βλέπεις μη φοβάσαι
Αύριο πάλι θα χαράξει κι αύριο πάλι χαραυγή θα είναι εκεί
Δεν θα ξεχάσει
Να σαι κει να θυμηθείς
Να σαι πιστός και γενναιόδωρος σε όσα σου χεις τάξει
Μη λυπάσαι
Όσο πονάς να πολεμάς
Να μην ξεχνάς
Ότι χαθεί δεν θα χαθεί αν δεν τ αφήσεις γι αυτό
Δάκρυ άδικα μη χύσεις για όσα σ έχουν αφήσει
Η νοσταλγία διαφυγή δεν δίνει
Δένει δεν λύνει
Λοιπόν δεμένος μη μείνεις
Πέτα ψηλά και μακριά
Κοίτα τον ήλιο κι αν λείπει βρες κάτι άλλο για σένα
Βρες κάτι άλλο να δίνει
Έχει ο κόσμος ομορφιές
Μαγευτικές διαδρομές που σε καλεί ν ανακαλύψεις...
Να περπατάς χρόνο χαμένο μην αφήνεις να φεύγει
Μοναχός με συντροφιά τον εαυτό σου
Κολλητός σου και εχθρός σου
Αδελφός σου μα συνάμα ξένος
Απομονωμένος
Κατα διαστήματα ο χρόνος σου κυλά αργά
Όσο γυρνάς κοιτάς, χάνεσαι, παραπατάς
Με τα παλιά κολλάς, δεν ξεκολλάς
Αφήνεις πίσω μονοπάτια
Όμορφα μέρη προσπερνάς
Γι αυτό γυρνάς κοιτάς μπροστά ξεχνάς, πετάς...

«Για να δούμε λοιπόν, πόσο καλοί είστε στην αμερικανική ιστορία;» λέει η
δασκάλα. «Ποιος είπε ?δώστε μου ελευθερία ή δώστε μου θάνατο?;»

Κάποιοι μουρμουρίζουν αλλά κανείς δεν σηκώνει το χέρι του, εκτός από τον καινούριο:

«Ο Πάτρικ Χένρυ το 1775 στη Φιλαδέφεια», απαντά.

«Μπράβο Σουζούκι, και ποιος είπε: ?Κυβέρνηση του λαού, από το λαό και για τολαό;», ξαναρωτά την τάξη η δασκάλα.

«Ο Αβραάμ Λίνκολν, το 1863 στο Γκέτυσμπουργκ», απαντά και πάλι ο Σουζούκι.

Η δασκάλα κοιτάζει αυστηρά την τάξη και λέει: «Ντροπή σας! Ο Σουζούκι είναι γιαπωνέζος και ξέρει την αμερικανική ιστορία καλύτερα από σας!»

Τη σιωπή στην τάξη σπάει μια μικρή φωνή από τα πίσω θρανία: «Ρε δεν πάτε να γαμηθείτε όλοι, μαλάκες γιαπωνέζοι!»

«Ποιος το είπε αυτό;;;» ρωτάει αυστηρά η δασκάλα.

Ο Σουζούκι σηκώνει το χέρι του και χωρίς να περιμένει λέει: «Ο στρατηγός
Μακάρθουρ, το 1942, στη διώρυγα του Παναμά και ο Λι Ιακόκα, το 1982 στη γενική συνέλευση της Τζένεραλ Μότορς.

Η τάξη βυθίζεται στη σιωπή. «Θέλω να ξεράσω», ακούγεται μια ξεψυχισμένη φωνή.

«Ποιος το είπε αυτό;;;» ξαναρωτάει με το ίδιο βλοσυρό ύφος η δασκάλα.

Και ο Σουζούκι πετάγεται πάλι: «Ο Τζορτζ Μπους ο πρώτος, στον πρωθυπουργό Τανάκα κατά τη διάρκεια επίσημου δείπνου στο Τόκιο το 1991».

Ένας μαθητής σηκώνεται όρθιος και ξεσπάει: «Ρε δε μας παίρνεις καμιά πίπα, λέω γω!!!»

Και ο Σουζούκι, ψύχραιμα: «Μπιλ Κλίντον στη Μόνικα Λουίνσκι, το 1997, στο οβάλ γραφείο του Λευκού Οίκου».

Δυο τρεις μαθητές πετάγονται και φωνάζουν: «Α γαμήσου ρε μαλακισμένο,
Σουζούκι».

Ατάραχος ο γιαπωνέζος: «Βαλεντίνο Ρόσι, παγκόσμιο πρωτάθλημα μοτοσικλέτας, ράλι Νότιας Αφρικής, το 2002».

Κόλαση στην τάξη, οι μαθητές ουρλιάζουν και πετάνε καρέκλες, η δασκάλα έχει σωριαστεί λιπόθυμη και ξαφνικά ανοίγει η πόρτα και μπαίνει ο διευθυντής: «Ε, μα την Παναγία δεν έχω ξαναδεί τέτοιο μπουρδέλο».

Και στο βάθος ακούγεται πάλι η φωνή του Σουζούκι: «Ο πρωθυπουργός της Ελλάδας, Κώστας Καραμανλής, το 2004, στο πρώτο υπουργικό συμβούλιο της κυβέρνησής του».