Είναι ωραίο πράγμα να παίζεις..
Επιτραπέζια, παιχνίδια στον υπολογιστή, να παίζεις με τα νεύρα των άλλων...Η λέξη παιχνίδι έχει ένα νόημα ευχάριστο...Σου δίνει την αίσθηση του διαλείματος...Την αίσθηση ότι κάνεις αυτό που θέλεις...
Κι εγώ...Μπορώ να παίζω για μέρες ολόκληρες...

Ο καλλιτέχνης είναι ο δημιουργός ωραίων πραγμάτων.Σκοπός της τέχνης είναι να αποκαλύπτει τον εαυτό της και να κρύβει τον καλλιτέχνη.Κριτικός είναι αυτός που μπορεί να μεταφράζει με έναν άλλο τρόπο ή σ ένα νέο υλικό την εντύπωση που του δημιουργολυν τα ωραία πράγματα.Η υψηλότερη όπως και η κατώτερη μορφή κριτικής έιναι η αυτόβιογραφία.Εκείνοι που βρίσκουν άσχημα νοήματα σε ωραία πράγματα είναι διεφθαρμένοι χωρίς να είναι γοητευτικοί. Αυτό είναι κακό.Εκείνοι που βρίσκουν ωραία νοήματα σε ωραία πράγματα είναι οι καλλιεργημένοι. Γι' αυτούς υπάρχει ελπίδα.Υπάρχουν οι εκλεκτοί που γι αυτούς ωραία πράγματα σημαίνουν μόνο Ομορφιά.Δεν υπάρχουν ηθικά ή ανήθικα βιβλία. Τα βιβλία είναι καλογραμμένα ή κακογραμμένα. Αυτό είναι όλο.Η αντιπάθεια του δεκάτου ενάτου αιώνα για το Ρεαλισμό είναι η λύσσα του Κάλιμπαν που δε βλέπει το πρόσωπό του στον καθρέφτη.Η ηθική ζωή του ανθρώπου αποτελεί μέρος του υλικού που χρησιμοποιεί ο καλλιτέχνης, αλλά η ηθικότητα της τέχνης συνίσταται στην τέλεια χρήση ενός μέσου που δεν είναι τέλειο. Κανένας καλλιτέχνης δεν επιθυμεί να αποδείξει κάτι. Ακόμη και τα πράγματα που είναι αληθινά μπορούν να αποδειχτούν.Κανένας καλλιτέχνης δεν έχει ηθικές συμπάθειες. Μία ηθική συμπάθεια σ' έναν καλλιτέχνη αποτελεί ασυγχώρητη επιτήδευση ύφους.Ένας καλλιτέχνης δεν μπορεί ποτέ να είναι νοσηρός. Ο καλλιτέχνης μπορεί να εκφράσει τα πάντα.Η σκέψη του και η γλώσσα είναι για τον καλλιτέχνη εργαλεία για την τέχνη του.Η κακία και η αρετή είναι για τον καλλιτέχνη υλικό για την τέχνη του.Από την άποψη της μορφής, ο τύπος για όλες τις τέχνες είναι η τέχνη της μουσικής. Από την άποψη του αισθήματος, πρότυπο είναι η τέχνη του ηθοποιού.Όλη η τέχνη είναι συγχρόνως επιφάνεια και σύμβολο.Εκείνοι που προχωρούν πέρα από την επιφάνεια το κάνουν με δικό τους κίνδυνο.Εκείνοι που διαβάζουν το σύμβολο το κάνουν με δικό τους κίνδυνο.Είναι ο θεατής, και όχι η ζωή αυτό που αντικαθρεφτίζει στην πραγματικότητα η τέχνη.Ο διχασμός των απόψεων πάνω σ ένα έργο τέχνης δείχνει ότι το έργο είναι νέο πολυσύνθετο και σφριγηλό.Όταν οι κριτικοί διαφωνούν, ο καλλιτέχνης βρίσκεται σε συμφωνία με τον εαυτό του.Μπορούμε να συγχωρήσουμε έναν άνθρωπο γιατί έκανε ένα χρήσιμο πράγμα στο βαθμό που δεν το θαυμάζει. Η μοναδική δικαιολογία για να κάνει κάποιος ένα άχρηστο πράγμα είναι ότι το θαυμάζει απεριόριστα.Όλη η τέχνη είναι εντελώς άχρηστη.

Θα ήθελα να αποθηκεύσω κάπου μία ανάμνηση...Μία ανάμνηση που για κάποιες στιγμές ήταν πραγματικότητα..Και την πραγματικότητα την έζησα μαζί σου...
Είναι ωραίο να ζεις την αλήθεια όταν αυτή είναι τόσο ευχάριστη..Σχεδόν ηδονική...
Συμβαίνουν περίεργα πράγματα..Παράξενες συμπτώσεις...Και όμως το αντίκρυσμα που έχουν στο μετά είναι τεράστιο... Γιγάντιο... Ευχάριστο...
Όταν σταμάτησα να κυνηγάω τη χαρά...Όταν πλέον δεν είχε μείνει κανένα πάθος για να του παραδωθώ...Όταν έπιασα πάτο και είδα ότι δεν πάει άλλο πιο κάτω...Σε είδα...Σαν ένα απαλό, λευκό, όμορφο χέρι που μου άπλωσε ο Θεός, για να με τραβήξει από τον βούρκο...Έναν βούρκο που οι περισσότεροι άνθρωποι εύχονται να έχουν κυλιστεί...Και μόλις πιάσουν κι αυτοί πάτο να τον σιχαθούν...Όπως εγώ...Μέχρι να έρθει κάποιος που να τους κάνει να δουν ότι αυτός ο βούρκος δεν είναι το παν...Δεν είναι λόγος για να ζεις...Ο λόγος για να ζεις και ο λόγος να προσπαθείς είναι κάτι ανώτερο...Και πολύ διαφορετικό από αυτόν το βούρκο...Ζήσε για να είσαι ευτυχισμένος...Απλά ευτυχισμένος...

• Ο καλύτερος τρόπος ν' αντιστέκεσαι σε έναν πειρασμό, είναι να υποκύπτεις σ' αυτόν.
• Δεν υπάρχει τίποτε το υγιές γύρω από την λατρεία της ομορφιάς.
• Η εργασία είναι το καταφύγιο των ανθρώπων που δεν έχουν να κάνουν τίποτε άλλο.
• Η φύση μιμείται την τέχνη.
• Να συγχωρείς τους εχθρούς σου. Αυτό τους κάνει να σε μισούν περισσότερο.
• Το χειρότερο από το να μιλούν άσχημα για σένα είναι να μη μιλούν καθόλου για σένα.
• Δεν μου αρέσει να μου δίνουν συμβουλές. Μπορώ να κάνω και μόνος μου λάθη.
• Το βιβλίο αυτό δεν είναι ανήθικο, αλλά κάτι χειρότερο. Είναι κακογραμμένο.
• Η φυσικότητα είναι απλώς μια πόζα και επιπλέον η πιο εκνευριστική απ' όσες γνωρίζω.
• Πρέπει να παίζει κανείς πάντα τίμια, όταν έχει καλό φύλλο.
• Οι άντρες θέλουν πάντα να είναι η πρώτη αγάπη μιας γυναίκας. Οι γυναίκες, αντίθετα, θέλουν να είναι η τελευταία γυναίκα ενός άντρα.
• Μ' αρέσουν οι άντρες που έχουν μέλλον και οι γυναίκες που έχουν παρελθόν.
• Οι άντρες παντρεύονται γιατί είναι κουρασμένοι. Οι γυναίκες γιατί είναι περίεργες. Και οι δύο απατούνται.
• Οι τραγωδίες των άλλων διακρίνονται πάντα για την απελπιστική τους κοινοτοπία.
• Μη δίνετε σημασία στις λεπτομέρειες, είναι η χυδαία πλευρά της ζωής.
• Ο κυνισμός συνίσταται στο να βλέπεις τα πράγματα όπως είναι και όχι όπως θα έπρεπε να είναι.
• Δεν μεταθέτω ποτέ για αύριο ό,τι μπορώ να κάνω μεθαύριο.
• Οι απλές καθημερινές χαρές είναι το τελευταίο καταφύγιο των πολυσύνθετων ανθρώπων.
• Μου φαίνεται καμιά φορά πως ο Θεός, όταν δημιούργησε τον άνθρωπο, υπερεκτίμησε τις ικανότητές του.
• Δεν υπάρχουν αδιάκριτες ερωτήσεις. Υπάρχουν μόνο αδιάκριτες απαντήσεις.
• Η σταθερότητα είναι το τελευταίο καταφύγιο αυτών που δεν έχουν φαντασία.
• Όταν ήμουν νέος, νόμιζα ότι το χρήμα είναι το πιο σπουδαίο πράγμα στη ζωή. Τώρα που είμαι γέρος, το ξέρω.
• Το χειρότερο πράγμα από το να σε κουτσομπολεύουν είναι το να μη σε κουτσομπολεύουν.
• Πρέπει να είναι κανείς πάντα ερωτευμένος. Γι' αυτό δεν πρέπει να παντρεύεται.
• Στον αγώνα της ζωής, όποιος κι αν είναι ο στόχος σου, να κρατάς τα μάτια σου στο λουκουμά κι όχι στην τρύπα.
• Κυνικός είναι αυτός που ξέρει την τιμή όλων των πραγμάτων, αλλά την αξία κανενός.
• Η ηθικολογία είναι απλά η στάση που υιοθετούμε απέναντι σε ανθρώπους που, προσωπικά, αντιπαθούμε.
• Το χειρότερο πράγμα με τους φανατικούς είναι η ειλικρίνεια.
• Ο άνθρωπος είναι λιγότερο ο εαυτός του όταν μιλάει ως ο εαυτός του. Δώσ’ του μια μάσκα και θα σου πει την αλήθεια.
• Η ανώτερη μορφή ατομισμού είναι η δημιουργικότητα.
• Η εκπαίδευση είναι θαυμάσιο πράγμα. Αλλά καλό είναι να θυμόμαστε ότι τίποτε από όσα αξίζει να γνωρίζουμε δεν μπορεί να διδαχθεί.
• Πολύ μακιγιάζ και λίγα ρούχα, αποτελούν πάντα ένα αλάνθαστο σημάδι απελπισίας σε μια γυναίκα.
• Είναι απαράδεκτο να χωρίζουμε τους ανθρώπους σε καλούς και κακούς. Οι άνθρωποι είναι είτε γοητευτικοί είτε βαρετοί.
• Οι γυναίκες μας αγαπούν για τα ελαττώματά μας. Αν έχουμε ελαττώματα, θα μας συγχωρέσουν τα πάντα, ακόμα και την ευφυΐα μας.
• Οι γέροι πιστεύουν τα πάντα. Οι μεσήλικες υποψιάζονται τα πάντα. Οι νέοι ξέρουν τα πάντα.
• Όταν εκπληρώνω τα καθήκοντα που έχω προς τον εαυτό μου, νοιώθω μια απέραντη ευχαρίστηση.
• Με το να γίνεις μάρτυρας, κατορθώνεις να γίνεις διάσημος χωρίς να έχεις ταλέντο.
• Η μοναδική γοητεία του παρελθόντος είναι ότι είναι παρελθόν.
• Όταν ο τρίτος της σύζυγος πέθανε, έγινε ξανθιά και θλιμμένη.
• Όλος κόσμος υπήρξε ένα στρείδι για μένα, αλλά χρησιμοποίησα λάθος πιρούνι.

H βάση της αισιοδοξίας είναι αγνός τρόμος.

Μόνο οι άστατοι γνωρίζουν τις χαρές της αγάπης. Οι σταθεροί γεύονται την τραγωδία της.

Ποτέ μην εμπιστεύεσαι μια γυναίκα που λέει την πραγματική της ηλικία. Αν μπορεί να πει αυτό, είναι ικανή για τα πάντα.

Ο καθένας γεννιέται βασιλιάς και οι περισσότεροι άνθρωποι πεθαίνουν στην εξορία.

Στην αγάπη αρχίζουμε απατώντας τον εαυτό μας. Μόνο αργότερα απατούμε τους άλλους.

Είχε μια από αυτές τις χαρακτηριστικές αγγλικές φυσιογνωμίες που τις βλέπουμε μια φορά και δεν τις θυμόμαστε ποτέ πια.

Το ποτήρι των ατυχιών της Ιρλανδίας έχει ξεχειλίσει εδώ και καιρό, αλλά δεν είναι γεμάτο.

Αντιπαθώ τα επιχειρήματα κάθε είδους. Είναι πάντα χυδαία και, συνήθως, πολύ πειστικά.

Ο ποιητής μπορεί να υπομείνει τα πάντα, εκτός από ένα τυπογραφικό λάθος.

Δεν έχω να δηλώσω τίποτα [στο τελωνείο] εκτός από τη μεγαλοφυΐα μου.

Είτε η ταπετσαρία ξεθωριάζει είτε εγώ...

Θα θελα να μουν γραμμή…

Μία γραμμή χωρίς συγκεκριμένο σχήμα…

Μόνο δωσ μου κίνηση…

Θα γίνω καμπύλη και θα δώσω χρώμα στον εαυτό μου…Θα γίνω κόκκινη σαν τα μάτια μου…Θα συνεχίσω να τρέχω…Θα γίνω ευθεία και θα δεχτώ επίθεση από άσπρες κουκκίδες…Θα αντικρούσω με ροζ δάκρυα…

Θα γίνω ξανά καμπύλη, μόνο που τώρα θα είμαι πράσινη…Τρέχοντας θα σχηματίσω ένα όμορφο λουλούδι…Ένα μαγικό ραβδί θα με αγγίξει και θα γίνω μωβ…Και θα ανατιναχτώ!!!

Και μετά θα μαζευτούν τα κομμάτια μου…Θα γίνω τριαντάφυλλο…Με διάθεση ρομαντική…Το χρώμα μου θα είναι γαλάζιο…Και τις άκρες των πετάλων μου θα τις χαιδέψει νεραιδένια ασημόσκονη…Θα χαμογελάσω…

Οι κουκκίδες μου θα αρχίσουν να πέφτουν…Και στο σημείο του κενού που θα ενωθούν και πάλι θα σηματίσω μία γυναίκα με μακριά μαλλιά να τυλίγουν το κεφάλι της και να χαιδεύουν τη γύμνια της. Το κορμί της θα είναι τεντωμένο, η μέση της θα σπάει προς τα πίσω, σε μία χορευτική κίνηση, έρωτα κι απόγωσης μαζί…Τα χέρια της θα είναι υψωμένα προς τα πάνω, τα δάχτυλά της θα είναι λυγισμένα, στις άκρες των νυχιών της θα υπάρχουν διαμάντια…

Γύρω της θα υπάρχει νερό…Αυτό θα κάνει τα μαλλιά της να αναδεύονται σε έναν ανάλαφρο χορό καλύπτοντας κάθε φορά και άλλο σημείο του σώματός της…Τα μάτια της θα είναι γαλάζια…Ίσως γκρί. Τα χείλη της θα ‘ναι μισάνοιχτα, οι λέξεις μετέωρες στη γλώσσα της…Και μόλις τα μάτια της κλείσουν, το κεφάλι της θα γείρει προς τα κάτω και τα χέρια της θα τυλίξουν τον κορμό της…Το όνειρο που ήταν θα αρχίσει να χάνει ύψος…

Η πτώση του ανθρώπου από τον Παράδεισο…

Γιατί όμως έπεσε η Εύα;Δεν έφαγε αυτή το μήλο…Ο Αδάμ δάγκωσε το μήλο κάποιας άλλης…Αλλά η Εύα γιατί να μην μείνει στον ονειρεμένο αυτό τόπο;

Γιατί αυτός ο τόπος υπάρχει μόνο για την Εύα και τον Αδάμ…Και όταν ένας από τους δύο εγκαταλείψει…Τότε ο τόπος αλλάζει…Η Εύα τιμωρείται…Ο Αδάμ αρχίζει να δαγκώνει μήλα από διάφορες μηλιές ακατάσχετα…Κι αν την Εύα δεν την τρομάζει τόσο αυτό, γιατί έπεσε πια από τα σύννεφα, τι παραπάνω μπορεί να χάσει;, την πικραίνει…Το δικό της μήλο σαπίζει…Και η κοιλιά του Αδάμ έχει φουσκώσει από ξένα μήλα…

Η Εύα…εξαυλώνεται μπροστά στα μάτια σου…Δεν χρειάζεται να μάθεις το τέλος της ιστορίας, άλλωστε δεν είναι και πολλές οι εναλλακτικές…

Ξαναγίνομαι μία καμπύλη…Βιάσου να με ξεχάσεις σαν να μήν υπήρχα…

Πέρασα μέσα από μικρούς δρόμους, μεγάλους δρόμους, με παρέα, μόνη…Ζήτησα πολλά από τους άλλους…

Ζήτησα όσα νόμιζα πως μου άξιζαν…Αχάριστη και άπληστη πάντα… Ίσως τελικά ότι περνάω να μου αξίζει…Γιατί όπως λέει και μία παλιά κινέζικη παροιμία όπως έστρωσες κοιμάσαι…

Πότε όμως έστρωσα εγώ έτσι ώστε να χωρέσουν στο κρεβάτι μου τόσα και τόσοι;Πότε κάλεσα εγώ “φιλεναδίτσες με τις οποίες έκοψα επαφή”, έναν νταβατζή πάνω απ το κεφάλι μου, να μου ρουφάει το μεδούλι, να έχει παιχνιδάκι την λύπη μου και τη χαρά μου και να μου πετάει λιγοστά ψίχουλα ζητώντας μου ευγενικά και παρακαλετά να “σκάσω γιατί είμαι πολύ λίγη για να μιλήσω”;

Όταν ευχόμουν να είμαι ευτυχισμένη δεν εννοούσα εικονικά…Εννοούσα πραγματικά…

Θέλω τόσο να φύγω….Τόσο μα τόσο… (εγώ σ αυτό το σκηνικό δεν θέλω πια να συμμετέχω)

Περπατώντας απόψε βρέθηκα μπροστά σε ένα μεγάλο γκρίζο δέντρο, στην άκρη μιας πλατείας…Ήταν μόνο του…Τα φώτα τόνιζαν τις ρίζες και μέρος του κορμού του…Ο κορμός του ήταν λίγο μεγαλύτερος από το σώμα μου…Ξαφνικά το χρώμα του μου φάνηκε ελκυστικό…Ήθελα να είχε μία πόρτα, να μπω μέσα, και να βρεθώ σε ένα λιβάδι με ξωτικά…

Ναι ρε παίχτη…Τρελάθηκα. Δικαίωμα την τρέλα έχω κι εγώ έχεις κι εσύ έχουμε όλοι…Άντε παράτα με τώρα…

Νυχτώνει…

Νύχτωσε…Δεν απολαμβάνω πολύ φως αυτό το καιρό φυλακισμένη εδώ μέσα…Μου λείπει η ευκολία να απλώνω το χέρι και οι ακτίνες του ήλιου να ζεσταίνουν τα δάχτυλά μου…Μου λείπει να ξέρω ότι είμαι ασφαλής…Μου λείπει να μελαγχολώ χωρίς λόγο…Καλά να περνάς παίχτη…

Εγώ είμαι εδώ…Και περιμένω να ψοφήσω…

Είμαι εδώ…Και η υπομονή μου εξαντλείται…

Είμαι εδώ…Και κουράστηκα…

Είμαι εδώ…Αλλά είμαι και αλλού…Κάπου σ έναν όμορφο τόπο με τους φίλους μου τα ξωτικά…

Εκεί μάλλον καταλήγω…

Και τώρα που όλα ρημάχτηκαν...Σου δίνω τις καλύτερες ευχές μου...Φοράω το σκισμένο μου τζιν και τα λιωμένα μου σταράκια και μπαίνω σε μία μάχη που ξέρω ότι θα χάσω...Κάποιοι θα με πουν αυτόχειρα...Εγώ όμως δεν θέλω φεύγοντας (σύντομα ή όχι) να πω πως έζησα μία ζωή μέσα στην ασφάλεια και δεν ακολούθησα ποτέ κανέναν επικίνδυνο δρόμο ή δεν πήρα ποτέ κανένα ρίσκο…

Έκανα γαμώτη μου ανοίγματα…Και όμως νιώθω πως όλα έχουν κλείσει…Νιώθω ότι δεν έχω από που να στηριχτώ… Και ξέρεις κάτι ρε παίχτη;Κουράστηκα να λέω ψέματα στον εαυτό μου κάθε μέρα πως όλα είναι καλά… Κουράστηκα και να μου λένε συνέχεια ψέματα πως είναι όλα καλά… Τίποτα δεν είναι καλά… Υποφέρω… Και αν συνεχίσω θα υποφέρω κι άλλο, απλά θα παριστάνω ότι και τώρα… Ότι δεν είμαι αρκετά έξυπνη για να καταλάβω ότι υποφέρω…

 

Κέρατάς, δαρμένος, αλήτης, ρέμπελος και ρεμπεσκές…

Είναι μέρες τώρα που νομίζω ότι είμαι έγκυος…Είναι μέρες τώρα που ξέρω ότι δεν είμαι, απλά το νομίζω… Εφηβική φοβία… Κι όμως…Είμαι τόσο χρονών… Άλλοι στην ηλικία μου έχουν παιδιά, σπίτι, μία καλή δουλειά και είναι υπέυθυνοι για όλα αυτά…Εγώ είμαι ότι έγραψα πιο πάνω…

Ένα δαρμένο σκυλί που δεν βρίσκει πια τον λόγο να γαβγίσει…Δεν θέλει να γλύφει άλλο τις πληγές του…Όλο το σώμα του είναι μία πληγή…Παραπονεμένα λόγια…Κλάψες…

Κάνε μου τη χάρη ρε παίχτη και βούλωστο πια…Άσε με μία φορά να τα πω χωρίς να ντρέπομαι…Χωρίς να φοβάμαι ότι κάτι έχω να χάσω…Η υπόληψή μου χάθηκε από την στιγμή που αντίκρυσα τον πρώτο μου συνάνθρωπο…

Φοβάμαι το κρύο, σαν χελιδόνι

Θέλω να πετάξω…Σαν χελιδόνι…

Έχω φτερά, σαν χελιδόνι

Και αλυσίδες, σαν άνθρωπος…