Όσο ψάχνω να βρω απάντηση, τόσο βρίσκω μπροστά μου το συμπέρασμα πως τελικά δεν υπάρχει σαφής ορισμός για την τέχνη…Τέχνη μπορεί να είναι κάτι πολύ απλό ή κάτι πολύ περίπλοκο… Κάτι απέριττο ή κάτι επιτηδευμένο… Κάτι καλόγουστο ή κάτι κακόγουστο (άλλωστε το γούστο είναι μία τελείως προσωπική υπόθεση).

Αναρωτιέμαι, όμως…Τέχνη είναι κάτι για το οποίο χρειάζεται να προσπαθήσεις σκληρά; Ή μήπως είναι κάτι που ο καθένας έχει μέσα του; Για να δηνιουργήσεις μία μορφή τέχνης πρέπει να εργαστείς; Ή αρκεί να πετάξεις ένα μαντίλι επάνω σε μία ομπρέλα και να αφήσεις τους ειδικούς να καταλάβουν τι μπορεί να θέλεις να πεις και τους “κοινούς θνητούς” να κοροιδεύουν αυτή την απλούστατη στιγμιαία (πάνε στοίχημα) σύλληψή σου; Τέχνη είναι τα σκουπίδια που έχεις μαζέψει στο σπίτι σου, τα έχεις ενώσει με κάποιο τρόπο το ένα με το άλλο και έχεις βγάλει ένα ωραίο ή άσχημο, χρήσιμο ή άχρηστο αποτέλεσμα;

Για μένα, η τέχνη έχει δανειστεί τον “ορισμό” της από την ύλη… Γιατί και η ύλη, μα και η τέχνη είναι ότι μπορούμε να αντιληφθούμε με τις αισθήσεις μας και τη συναντούμε κι αυτή σε πολλές μορφές… Μπορεί να είναι στερεή σαν ένα γλυπτό ή έναν πίνακα, μπορεί να είναι υγρή σαν ένα κοκτέιλ που δοκιμάσαμε ή σαν τα σχήματα που παίρνει η θάλασσα όταν τη φυσήξει λιγάκι ο αέρας, αέρια σαν τα σχήματα που παίρνει ο καπνός του τσιγάρου. Και να και μία ακόμη ομοιότητα: Η τέχνη σαν τον καπνό, παίρνει ότι σχήμα θέλει, δεν υπόκειται σε κανόνες, δεν γνωρίζει όρια. Επίσης λέγεται ότι στην τέχνη δεν υπάρχει δικαιοσύνη. Ακόμη, ότι η τέχνη δεν έχει την ανάγκη να γίνεται αντιληπτή.

Είναι όμως αλήθεια αυτό; Υπάρχει νόημα σε κάτι που ο περισσότερος κόσμος δεν μπορεί να καταλάβει; Μήπως πρέπει να αναρωτηθούμε όμως αν η φύση μας ρώτησε αν καταλαβαίνουμε όσα υπάρχουν; Όχι. Και όμως υπάρχουν. Μήπως κάναμε διάσπαση του ατόμου; Κι όμως ξέρουμε πως διασπάται..

Άρα; Μήπως η τέχνη είναι για λίγους; Ή μήπως η τέχνη είναι για όλους; Είναι γι’ αυτούς που την καταλαβαίνουν ή και για τους υπόλοιπους; Μήπως περισσότερο από το αν καταλαβαίνεις κάτι μετράει το να το δέχεσαι; Μάλλον η τέχνη είναι γι αυτούς που την δέχονται.

Για αυτόν ακριβώς το λόγο η τέχνη δεν είναι ρατσίστρια. Δεν υπάρχει μόνο για μορφωμένους. Ακόμη και ο πιο αμόρφωτος άνθρωπος μπορεί να θαυμάσει έναν πίνακα και να συγκινηθεί από αυτόν. Κι ας μην ξέρει τον τρόπο που φτιάχτηκε, γιατί τελικά… δεν τον ενδιαφέρει! Κοιτάζει το τελικό αποτέλεσμα και ίσως το τι σχολιάζει αυτό που βλέπει.

Η τέχνη στα Αγγλικά λέγεται “ART”. Η Λατινική σημασία της λέξης είναι “Διευθετώ”. Άρα, η τέχνη υπόκειται μόνο στους κανόνες αυτού που τη δημιουργεί. Και είναι ανώτερη, γιατί εκτός από το τελικό σχήμα που θα πάρει, ανεξάρτητα από την ωραιότητά του, η τέχνη εκτός από κατάθεση ψυχής είναι η ύψιστη μορφή δημοκρατίας. Ο καλλιτέχνης δημιουργεί κάτι με γνώμωνα τα δικά του θέλω, θέτοντας ο ίδιος κανόνες στα θέλω του, μας λέει την δική του προσωπική γνώμη και εμείς την λαμβάνουμε αυτούσια, αναλλοίωτη άπό υποχρεωτικούς φανφαρονισμούς και αναπόφευκτες λογοκρισίες. Πάνω απ’ όλα η τέχνη είναι μορφή επικοινωνίας. Ακόμη και με τον ίδιο μας τον εαυτό.

Μπορεί να μας προβληματίσει, να σχολιάσει ένα γεγονός ή την επικαιρότητα (βλ. Γκουέρνικα του Πικάσσο), μπορεί να μας συγκινήσει. Πάντα όμως μπορεί να μας προκαλέσει. Γιατί η τέχνη είναι ερέθισμα και δεν είμαστε ασυγκίνητοι απέναντι σε ερεθίσματα.

“Η Τέχνη είναι μαγεία, απαλλαγμένη από το ψέμα ότι είναι αλήθεια” (Th.W. Adorno)

Καλό το παιχνίδι αλλά…Αν δεν έχεις χρόνο τι κάνεις;Συνέχεια σκέφτομαι…Κακή συνήθεια, χρειάζεται κι αυτή χρόνο, αλλά δεν ξέρω πως…Καταφέρνω και τον βρίσκω…Θα ήταν ωραία να με βόλευε και το πληκτρολόγιο, που μου έχει σπάσει λίγο παραπάνω τα νεύρα, αλλά τέλος πάντων δεν θα πτοηθώ…Τι σκέφτομαι όμως;Αρχικά σκέφτομαι ευχάριστα πράγματα..Σαν τις νέες μου αποκαλύψεις... Οτι τελικά μπορώ να ζωγραφίσω κι ας πέρασα 20 χρόνια και βάλε νομίζοντας ότι δεν πιάνει το χέρι μου… Ότι αν βάλω κάτι στο μυαλό μου και εκείνη τη στιγμή έχω πολλή υπομονή και μπόλικο πείσμα μπορώ τελικά να το κάνω…Γιατί, δυστυχώς βαριέμαι πάρα πολύ εύκολα και δεν κάθομαι να βασανιστώ για οτιδήποτε… Μοναδική εξαίρεση αποτελεί η σχέση μου… Με αυτήν μπορώ να παιδεύομαι καιρό…Ότι τελικά μάλλον μου αρέσει το νέο μου template και ίσως το κρατήσω…Ότι θέλω να αποκτήσω ένα site…Έπειτα πάμε στα δυσάρεστα…Όπως λόγου χάρη ότι τσακώθηκα στη δουλειά και δεν μιλιέμαι 4 μέρες.. Μαλακία… Μέρες που είναι και να κρατάμε κακίες δεν κάνει…Έπειτα σε άλλα…Πως είναι δυνατόν μία καθηγήτρια δημοσίου να διαμαρτύρεται που της έκοψαν το 20% ενώ δουλεύει και στον ιδιωτικό τομέα;Και εν πάση περιπτώση 1200 ευρώ είναι λίγα για να έχει και δεύτερη δουλειά;Τι έξοδα μπορεί να έχει;Άλλο…Πολύ συγχύζομαι με τις διακρίσεις… Δεν το αναλύω γιατί θα συγχυστώ ακόμη περισσότερο…Άλλο…Πολύ συγχύστηκα και με τον Ολυμπιακό… Κρίμα να μην το πάρουμε και φέτος… Αλλά τι να κάνουμε;Εκτός του ότι “μπάλα είναι και γυρίζει” –που εγώ αυτό δεν το πιστεύω"- δεν έγιναν οι απαραίτητες μεταγραφές όταν έπρεπε, χάσαμε άδικα χρόνο και τώρα την πληρώνουμε…Άλλους 2-3 σαν τον Σισέ να πάρουν οι Λαγοί και μετά να μας κλαίνε οι ρέγγες…Είδα την Κληρονόμο… Πολύ μου άρεσε… Για Ελληνική παραγωγή ήταν πολύ επιτυχημένη…Τι άλλο;Νομίζω αυτά…….Τώρα που έγραψα, νομίζω ότι μπορώ να παίξω…

Είναι ωραίο πράγμα να παίζεις..
Επιτραπέζια, παιχνίδια στον υπολογιστή, να παίζεις με τα νεύρα των άλλων...Η λέξη παιχνίδι έχει ένα νόημα ευχάριστο...Σου δίνει την αίσθηση του διαλείματος...Την αίσθηση ότι κάνεις αυτό που θέλεις...
Κι εγώ...Μπορώ να παίζω για μέρες ολόκληρες...

Ο καλλιτέχνης είναι ο δημιουργός ωραίων πραγμάτων.Σκοπός της τέχνης είναι να αποκαλύπτει τον εαυτό της και να κρύβει τον καλλιτέχνη.Κριτικός είναι αυτός που μπορεί να μεταφράζει με έναν άλλο τρόπο ή σ ένα νέο υλικό την εντύπωση που του δημιουργολυν τα ωραία πράγματα.Η υψηλότερη όπως και η κατώτερη μορφή κριτικής έιναι η αυτόβιογραφία.Εκείνοι που βρίσκουν άσχημα νοήματα σε ωραία πράγματα είναι διεφθαρμένοι χωρίς να είναι γοητευτικοί. Αυτό είναι κακό.Εκείνοι που βρίσκουν ωραία νοήματα σε ωραία πράγματα είναι οι καλλιεργημένοι. Γι' αυτούς υπάρχει ελπίδα.Υπάρχουν οι εκλεκτοί που γι αυτούς ωραία πράγματα σημαίνουν μόνο Ομορφιά.Δεν υπάρχουν ηθικά ή ανήθικα βιβλία. Τα βιβλία είναι καλογραμμένα ή κακογραμμένα. Αυτό είναι όλο.Η αντιπάθεια του δεκάτου ενάτου αιώνα για το Ρεαλισμό είναι η λύσσα του Κάλιμπαν που δε βλέπει το πρόσωπό του στον καθρέφτη.Η ηθική ζωή του ανθρώπου αποτελεί μέρος του υλικού που χρησιμοποιεί ο καλλιτέχνης, αλλά η ηθικότητα της τέχνης συνίσταται στην τέλεια χρήση ενός μέσου που δεν είναι τέλειο. Κανένας καλλιτέχνης δεν επιθυμεί να αποδείξει κάτι. Ακόμη και τα πράγματα που είναι αληθινά μπορούν να αποδειχτούν.Κανένας καλλιτέχνης δεν έχει ηθικές συμπάθειες. Μία ηθική συμπάθεια σ' έναν καλλιτέχνη αποτελεί ασυγχώρητη επιτήδευση ύφους.Ένας καλλιτέχνης δεν μπορεί ποτέ να είναι νοσηρός. Ο καλλιτέχνης μπορεί να εκφράσει τα πάντα.Η σκέψη του και η γλώσσα είναι για τον καλλιτέχνη εργαλεία για την τέχνη του.Η κακία και η αρετή είναι για τον καλλιτέχνη υλικό για την τέχνη του.Από την άποψη της μορφής, ο τύπος για όλες τις τέχνες είναι η τέχνη της μουσικής. Από την άποψη του αισθήματος, πρότυπο είναι η τέχνη του ηθοποιού.Όλη η τέχνη είναι συγχρόνως επιφάνεια και σύμβολο.Εκείνοι που προχωρούν πέρα από την επιφάνεια το κάνουν με δικό τους κίνδυνο.Εκείνοι που διαβάζουν το σύμβολο το κάνουν με δικό τους κίνδυνο.Είναι ο θεατής, και όχι η ζωή αυτό που αντικαθρεφτίζει στην πραγματικότητα η τέχνη.Ο διχασμός των απόψεων πάνω σ ένα έργο τέχνης δείχνει ότι το έργο είναι νέο πολυσύνθετο και σφριγηλό.Όταν οι κριτικοί διαφωνούν, ο καλλιτέχνης βρίσκεται σε συμφωνία με τον εαυτό του.Μπορούμε να συγχωρήσουμε έναν άνθρωπο γιατί έκανε ένα χρήσιμο πράγμα στο βαθμό που δεν το θαυμάζει. Η μοναδική δικαιολογία για να κάνει κάποιος ένα άχρηστο πράγμα είναι ότι το θαυμάζει απεριόριστα.Όλη η τέχνη είναι εντελώς άχρηστη.

Θα ήθελα να αποθηκεύσω κάπου μία ανάμνηση...Μία ανάμνηση που για κάποιες στιγμές ήταν πραγματικότητα..Και την πραγματικότητα την έζησα μαζί σου...
Είναι ωραίο να ζεις την αλήθεια όταν αυτή είναι τόσο ευχάριστη..Σχεδόν ηδονική...
Συμβαίνουν περίεργα πράγματα..Παράξενες συμπτώσεις...Και όμως το αντίκρυσμα που έχουν στο μετά είναι τεράστιο... Γιγάντιο... Ευχάριστο...
Όταν σταμάτησα να κυνηγάω τη χαρά...Όταν πλέον δεν είχε μείνει κανένα πάθος για να του παραδωθώ...Όταν έπιασα πάτο και είδα ότι δεν πάει άλλο πιο κάτω...Σε είδα...Σαν ένα απαλό, λευκό, όμορφο χέρι που μου άπλωσε ο Θεός, για να με τραβήξει από τον βούρκο...Έναν βούρκο που οι περισσότεροι άνθρωποι εύχονται να έχουν κυλιστεί...Και μόλις πιάσουν κι αυτοί πάτο να τον σιχαθούν...Όπως εγώ...Μέχρι να έρθει κάποιος που να τους κάνει να δουν ότι αυτός ο βούρκος δεν είναι το παν...Δεν είναι λόγος για να ζεις...Ο λόγος για να ζεις και ο λόγος να προσπαθείς είναι κάτι ανώτερο...Και πολύ διαφορετικό από αυτόν το βούρκο...Ζήσε για να είσαι ευτυχισμένος...Απλά ευτυχισμένος...

• Ο καλύτερος τρόπος ν' αντιστέκεσαι σε έναν πειρασμό, είναι να υποκύπτεις σ' αυτόν.
• Δεν υπάρχει τίποτε το υγιές γύρω από την λατρεία της ομορφιάς.
• Η εργασία είναι το καταφύγιο των ανθρώπων που δεν έχουν να κάνουν τίποτε άλλο.
• Η φύση μιμείται την τέχνη.
• Να συγχωρείς τους εχθρούς σου. Αυτό τους κάνει να σε μισούν περισσότερο.
• Το χειρότερο από το να μιλούν άσχημα για σένα είναι να μη μιλούν καθόλου για σένα.
• Δεν μου αρέσει να μου δίνουν συμβουλές. Μπορώ να κάνω και μόνος μου λάθη.
• Το βιβλίο αυτό δεν είναι ανήθικο, αλλά κάτι χειρότερο. Είναι κακογραμμένο.
• Η φυσικότητα είναι απλώς μια πόζα και επιπλέον η πιο εκνευριστική απ' όσες γνωρίζω.
• Πρέπει να παίζει κανείς πάντα τίμια, όταν έχει καλό φύλλο.
• Οι άντρες θέλουν πάντα να είναι η πρώτη αγάπη μιας γυναίκας. Οι γυναίκες, αντίθετα, θέλουν να είναι η τελευταία γυναίκα ενός άντρα.
• Μ' αρέσουν οι άντρες που έχουν μέλλον και οι γυναίκες που έχουν παρελθόν.
• Οι άντρες παντρεύονται γιατί είναι κουρασμένοι. Οι γυναίκες γιατί είναι περίεργες. Και οι δύο απατούνται.
• Οι τραγωδίες των άλλων διακρίνονται πάντα για την απελπιστική τους κοινοτοπία.
• Μη δίνετε σημασία στις λεπτομέρειες, είναι η χυδαία πλευρά της ζωής.
• Ο κυνισμός συνίσταται στο να βλέπεις τα πράγματα όπως είναι και όχι όπως θα έπρεπε να είναι.
• Δεν μεταθέτω ποτέ για αύριο ό,τι μπορώ να κάνω μεθαύριο.
• Οι απλές καθημερινές χαρές είναι το τελευταίο καταφύγιο των πολυσύνθετων ανθρώπων.
• Μου φαίνεται καμιά φορά πως ο Θεός, όταν δημιούργησε τον άνθρωπο, υπερεκτίμησε τις ικανότητές του.
• Δεν υπάρχουν αδιάκριτες ερωτήσεις. Υπάρχουν μόνο αδιάκριτες απαντήσεις.
• Η σταθερότητα είναι το τελευταίο καταφύγιο αυτών που δεν έχουν φαντασία.
• Όταν ήμουν νέος, νόμιζα ότι το χρήμα είναι το πιο σπουδαίο πράγμα στη ζωή. Τώρα που είμαι γέρος, το ξέρω.
• Το χειρότερο πράγμα από το να σε κουτσομπολεύουν είναι το να μη σε κουτσομπολεύουν.
• Πρέπει να είναι κανείς πάντα ερωτευμένος. Γι' αυτό δεν πρέπει να παντρεύεται.
• Στον αγώνα της ζωής, όποιος κι αν είναι ο στόχος σου, να κρατάς τα μάτια σου στο λουκουμά κι όχι στην τρύπα.
• Κυνικός είναι αυτός που ξέρει την τιμή όλων των πραγμάτων, αλλά την αξία κανενός.
• Η ηθικολογία είναι απλά η στάση που υιοθετούμε απέναντι σε ανθρώπους που, προσωπικά, αντιπαθούμε.
• Το χειρότερο πράγμα με τους φανατικούς είναι η ειλικρίνεια.
• Ο άνθρωπος είναι λιγότερο ο εαυτός του όταν μιλάει ως ο εαυτός του. Δώσ’ του μια μάσκα και θα σου πει την αλήθεια.
• Η ανώτερη μορφή ατομισμού είναι η δημιουργικότητα.
• Η εκπαίδευση είναι θαυμάσιο πράγμα. Αλλά καλό είναι να θυμόμαστε ότι τίποτε από όσα αξίζει να γνωρίζουμε δεν μπορεί να διδαχθεί.
• Πολύ μακιγιάζ και λίγα ρούχα, αποτελούν πάντα ένα αλάνθαστο σημάδι απελπισίας σε μια γυναίκα.
• Είναι απαράδεκτο να χωρίζουμε τους ανθρώπους σε καλούς και κακούς. Οι άνθρωποι είναι είτε γοητευτικοί είτε βαρετοί.
• Οι γυναίκες μας αγαπούν για τα ελαττώματά μας. Αν έχουμε ελαττώματα, θα μας συγχωρέσουν τα πάντα, ακόμα και την ευφυΐα μας.
• Οι γέροι πιστεύουν τα πάντα. Οι μεσήλικες υποψιάζονται τα πάντα. Οι νέοι ξέρουν τα πάντα.
• Όταν εκπληρώνω τα καθήκοντα που έχω προς τον εαυτό μου, νοιώθω μια απέραντη ευχαρίστηση.
• Με το να γίνεις μάρτυρας, κατορθώνεις να γίνεις διάσημος χωρίς να έχεις ταλέντο.
• Η μοναδική γοητεία του παρελθόντος είναι ότι είναι παρελθόν.
• Όταν ο τρίτος της σύζυγος πέθανε, έγινε ξανθιά και θλιμμένη.
• Όλος κόσμος υπήρξε ένα στρείδι για μένα, αλλά χρησιμοποίησα λάθος πιρούνι.

H βάση της αισιοδοξίας είναι αγνός τρόμος.

Μόνο οι άστατοι γνωρίζουν τις χαρές της αγάπης. Οι σταθεροί γεύονται την τραγωδία της.

Ποτέ μην εμπιστεύεσαι μια γυναίκα που λέει την πραγματική της ηλικία. Αν μπορεί να πει αυτό, είναι ικανή για τα πάντα.

Ο καθένας γεννιέται βασιλιάς και οι περισσότεροι άνθρωποι πεθαίνουν στην εξορία.

Στην αγάπη αρχίζουμε απατώντας τον εαυτό μας. Μόνο αργότερα απατούμε τους άλλους.

Είχε μια από αυτές τις χαρακτηριστικές αγγλικές φυσιογνωμίες που τις βλέπουμε μια φορά και δεν τις θυμόμαστε ποτέ πια.

Το ποτήρι των ατυχιών της Ιρλανδίας έχει ξεχειλίσει εδώ και καιρό, αλλά δεν είναι γεμάτο.

Αντιπαθώ τα επιχειρήματα κάθε είδους. Είναι πάντα χυδαία και, συνήθως, πολύ πειστικά.

Ο ποιητής μπορεί να υπομείνει τα πάντα, εκτός από ένα τυπογραφικό λάθος.

Δεν έχω να δηλώσω τίποτα [στο τελωνείο] εκτός από τη μεγαλοφυΐα μου.

Είτε η ταπετσαρία ξεθωριάζει είτε εγώ...

Θα θελα να μουν γραμμή…

Μία γραμμή χωρίς συγκεκριμένο σχήμα…

Μόνο δωσ μου κίνηση…

Θα γίνω καμπύλη και θα δώσω χρώμα στον εαυτό μου…Θα γίνω κόκκινη σαν τα μάτια μου…Θα συνεχίσω να τρέχω…Θα γίνω ευθεία και θα δεχτώ επίθεση από άσπρες κουκκίδες…Θα αντικρούσω με ροζ δάκρυα…

Θα γίνω ξανά καμπύλη, μόνο που τώρα θα είμαι πράσινη…Τρέχοντας θα σχηματίσω ένα όμορφο λουλούδι…Ένα μαγικό ραβδί θα με αγγίξει και θα γίνω μωβ…Και θα ανατιναχτώ!!!

Και μετά θα μαζευτούν τα κομμάτια μου…Θα γίνω τριαντάφυλλο…Με διάθεση ρομαντική…Το χρώμα μου θα είναι γαλάζιο…Και τις άκρες των πετάλων μου θα τις χαιδέψει νεραιδένια ασημόσκονη…Θα χαμογελάσω…

Οι κουκκίδες μου θα αρχίσουν να πέφτουν…Και στο σημείο του κενού που θα ενωθούν και πάλι θα σηματίσω μία γυναίκα με μακριά μαλλιά να τυλίγουν το κεφάλι της και να χαιδεύουν τη γύμνια της. Το κορμί της θα είναι τεντωμένο, η μέση της θα σπάει προς τα πίσω, σε μία χορευτική κίνηση, έρωτα κι απόγωσης μαζί…Τα χέρια της θα είναι υψωμένα προς τα πάνω, τα δάχτυλά της θα είναι λυγισμένα, στις άκρες των νυχιών της θα υπάρχουν διαμάντια…

Γύρω της θα υπάρχει νερό…Αυτό θα κάνει τα μαλλιά της να αναδεύονται σε έναν ανάλαφρο χορό καλύπτοντας κάθε φορά και άλλο σημείο του σώματός της…Τα μάτια της θα είναι γαλάζια…Ίσως γκρί. Τα χείλη της θα ‘ναι μισάνοιχτα, οι λέξεις μετέωρες στη γλώσσα της…Και μόλις τα μάτια της κλείσουν, το κεφάλι της θα γείρει προς τα κάτω και τα χέρια της θα τυλίξουν τον κορμό της…Το όνειρο που ήταν θα αρχίσει να χάνει ύψος…

Η πτώση του ανθρώπου από τον Παράδεισο…

Γιατί όμως έπεσε η Εύα;Δεν έφαγε αυτή το μήλο…Ο Αδάμ δάγκωσε το μήλο κάποιας άλλης…Αλλά η Εύα γιατί να μην μείνει στον ονειρεμένο αυτό τόπο;

Γιατί αυτός ο τόπος υπάρχει μόνο για την Εύα και τον Αδάμ…Και όταν ένας από τους δύο εγκαταλείψει…Τότε ο τόπος αλλάζει…Η Εύα τιμωρείται…Ο Αδάμ αρχίζει να δαγκώνει μήλα από διάφορες μηλιές ακατάσχετα…Κι αν την Εύα δεν την τρομάζει τόσο αυτό, γιατί έπεσε πια από τα σύννεφα, τι παραπάνω μπορεί να χάσει;, την πικραίνει…Το δικό της μήλο σαπίζει…Και η κοιλιά του Αδάμ έχει φουσκώσει από ξένα μήλα…

Η Εύα…εξαυλώνεται μπροστά στα μάτια σου…Δεν χρειάζεται να μάθεις το τέλος της ιστορίας, άλλωστε δεν είναι και πολλές οι εναλλακτικές…

Ξαναγίνομαι μία καμπύλη…Βιάσου να με ξεχάσεις σαν να μήν υπήρχα…