As I drift away, far away from you...

Σκοτάδι, φόβος, μοναξιά... 

Visions of love and hate a collage behind my eyes...

Δεν θέλω μόνο καλές αναμνήσεις, αλλά μια καλή ζωή.... 

Flashback....

Memories punish me once again....

Όταν ήμουν μικρή φοβόμουν... Φοβόμουν μην τυχόν και γίνω αυτό που έγινα...

Το μυαλό μου είναι γεμάτο και άδειο ταυτόχρονα...

1002 τρόποι να φτάνεις στην έκσταση κι εγώ επέλεξα εσένα...

Πάλι δάκρυα... Πνίξτα.

And sometimes I despair at who I ve become...

Και μετά μου περνάει... Και μετά έρχεται πάλι...

Οι καλές μέρες ακολουθούνται από κακές και πάλι απ την αρχή και όλα οδηγουν στο άγνωστο...

I know there is a way,
My future is not set,
For the tide has turned
But still I never learned to live
without regret.

Τα χέρια μου με τρώνε...

Θέλουν τόσο να αφεθούν ελεύθερα και να εκφραστούν, όμως καλώς ή κακώς έχω θέσει ορισμένα όρια στο τι μπορώ να γράφω εδώ και τι όχι... Θέλω να εκφράσω τη γνώμη μου να πετάξω το φαρμάκι μου, να ξελαφρώσω βρε αδελφέ! Αλλά δεν θα το κάνω...

Δεν είμαι εγώ αυτή της οποίας η γνώμη θα αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο βλέπει τα πράγματα ο κόσμος. Και ούτε πρόκειται να γίνω. Ούτε και σε κάτι άλλο θα βοηθήσει η γνώμη μου.

Να οι λόγοι για τους οποίους δεν σχολιάζω όλα όσα συμβαίνουν. Πιστεύω ότι πιστεύει ο κάθε μέσος άνθρωπος. Ίσως λιγότερα από αυτόν, γιατί δεν ενημερώνομαι. Αλλά βλέπω τι συμβαίνει. Περίπου καταλαβαίνω τι φταίει. Και ας έχω κάποια σημεία κενά. Και ας υπάρχουν πράγματα στα οποία δεν πάει καν το μυαλό μου. Δεν θα είναι η πρώτη φορά που δεν γνωρίζω όλους τους παράγοντες κάποιου αποτελέσματος. Ούτε και η τελευταία. Δεν είμαι παντογνώστης. Είμαι ένας μέσος γνώστης, με μία μέση αντίληψη.

Είμαι ένας άνθρωπος που αλληλεπιδρά με άλλους ανθρώπους και έχει μπουχτίσει πια να ακούει για την ανεργία που θερίζει. Τηλεφωνώ σε φίλους και γνωστούς και όλοι φοβούνται ότι θα χάσουν τη δουλειά τους. Εγώ ήδη την έχω χάσει. Άρα δεν έχω τίποτα πια να φοβηθώ.

Μείωση κατά 30% στους μισθούς... Κομμένα τα δώρα Χριστουγέννων και Πάσχα. Και αυτή η ανάσα που έπαιρνε ο κόσμος κόβεται...

Πριν λίγους μήνες "υπήρχαν τα λεφτά για να σωθεί η Ελλάδα", λίγο καιρό μετά "δεν υπήρχε σάλιο" και τελικά ιδού:

Πολλοστή αύξηση του ΦΠΑ μέσα σε 2 χρόνια (με συγχωρείτε, έχω χάσει το μέτρημα). 

Αυτό που ξέρω εγώ είναι ότι αυτά τα δύο αλληλεπιδρούν μεταξύ τους.

Ποιο είναι το νόημα όλων αυτών; Να μειωθεί η ζήτηση στο ελάχιστο; Να φτάσει το κράτος να παίρνει σχεδόν το μισό της αξίας ενός προϊόντος; Και το καθαρό κέρδος των παραγωγών να μειωθεί αν τυχόν χαμηλώσουν τις τιμές για να συνεχίσει ο κόσμος να αγοράζει; Πως θα κινηθεί το χρήμα έτσι;

Με εκνευρίζει η πρωτόγονη συνήθεια του ανθρώπου μόλις έρθουν τα δύσκολα να βολεύει μόνο τον εαυτό του. Με εκνευρίζει διπλά όταν βλέπω να γίνεται με τέτοιο θράσος. Η Ελλάδα δεν αγαπάει τα παιδιά της.

Στεναχωριέμαι όταν τετραμελείς οικογένειες κοντεύουν να χάσουν το σπίτι τους, γιατί δεν τους πληρώνουν, για να πληρώσουν κι αυτοί με τη σειρά τους το δάνειό τους στην τράπεζα...

Και μέσα στην ίδια χώρα που άνθρωποι μένουν άνεργοι, δεν έχουν λεφτά για να καλύψουν τις βασικές τους ανάγκες, ακόμη και κάνοντας δύο δουλειές, υπάρχουν ονειροπαρμένοι και καλοξοδευτές.

Τους πρώτους τους ζηλεύω. Είναι άνθρωποι που ακόμη πιστεύουν ότι κρίση δεν υπάρχει. Και όταν κάποιος τους πει ότι δεν τα βγάζει πέρα με μία δουλειά, του λένε ευθαρσώς "Πιάσε και δεύτερη". Κάποιοι άλλοι ονειροπαρμένοι ξέρουν για την κρίση, πιστεύουν ότι υπάρχει, αλλά δεν έχουν αντιληφθεί ακόμη το μέγεθος του προβλήματος. Αυτοί, τα ξέρουν όλα, είναι μέσα σε όλα, δεν τους ξεφεύγει τίποτα, αλλά όταν έρθεις στο προκείμενο, παράγοντες όπως η ηλικία, ο βαθμός ανωριμότητας, το χρήμα που διαθέτει η οικογένειά τους και αυτοί το τρώνε με τεράστιες μασέλες, σε κάνουν να απογοητεύεσαι. Όχι για κανέναν άλλο λόγο. Αλλά επειδή τους μίλησες. Επειδή σπατάλησες χρόνο και ενέργεια για να τους δώσεις να καταλάβουν.

Οι δεύτεροι υπήρχαν από πάντα. Τι κι αν συμβαίνει ότι συμβαίνει; Εγώ θα αγοράσω μία Λαμποργκίνι γιατί το είχα καημό από πάντα. Και θα πάρω κι εκείνα τα Γκούτσι παπούτσια που είδα στη βιτρίνα. Επίσης θα πάω στο Παρίσι, γιατί δούλεψα ένα μήνα και κουράστηκα. Και μετά, φυσικά, σπα. Όχι οπουδήποτε. Στο καλύτερο ξενοδοχείο! Όσο πιο πολλά ξοδεύω, τόσο δεν με πιάνει η κρίση. Και να μην ξεχάσω εκείνο το παλτό με τα τρία χιλιάρικα.. Είναι ευκαιρία!

Μικρές καθημερινές αδικίες...

Ένας περιληπτικός απολογισμός του Απρίλη λοιπόν...

Έχασα τη δουλειά μου, όχι γιατί δεν ήμουν αρκετά καλή για να την κρατήσω, αλλά γιατί τα ψίχουλα που έπαιρνα για μισθό τα ήθελε για να πληρώνει το νοίκι.

Γίνονται πορείες, τράπεζες σπάνε, μέσα σε λίγο καιρό οι αστυνομικοί που βλέπω στο δρόμο πολλαπλασιάστηκαν, κάποιοι ειρωνεύονται, κάποιοι ονειρεύονται, κάποιοι μιλάνε για χούντα και κατοχή...

Το κεφάλι μου είναι βαρύ, όχι από κάποια ανοιξιάτικη γρίππη, αλλά γιατί μέσα σε λίγο καιρό δέχτηκα overdose ενημέρωσης για πολιτική και οικονομία, πράγματα τα οποία ως τώρα απέφευγα γιατί έκαναν κακό στον οργανισμό μου. Έχω ένα φούσκωμα στο στήθος, ένα βάρος ένα "Ουφ! Δεν αντέχω! Πως σκατά γίναμε έτσι;" και δεν θα φύγει ούτε σε 5 χρόνια απ ότι μου λένε. Διαβάζω θεωρίες ψυχολόγων για το άγχος που γεννάει η κρίση, και ενώ πριν λίγο καιρό τα κορόιδευα τώρα τα ζω. Ευτυχώς που πλήρωσα το λογαριασμό μου. Τώρα περιμένουν κι άλλοι. Πληρώνω, πληρώνω, πληρώνω... Σε λίγο θα πληρώνω μέχρι και τον αέρα που αναπνέω...

Απ ότι ακούω, οι απεργίες και οι πορείες δεν είναι αποδεκτές από κάποιους... Δηλαδή από τη μία ο κόσμος αναγκάζεται να ζει αυτή την κατάσταση, αλλά από την άλλη δεν πρέπει να διαμαρτύρεται.

Κουράστηκα. Με κούρασες Ελλάδα...

Or…The art of seduction…

 

 

A lover knows only humility, he has no choice.
He steals into your alley at night, he has no choice.
He longs to kiss every lock of your hair, don't fret,
he has no choice.
In his frenzied love for you, he longs to break the chains of his imprisonment,
he has no choice.

A lover asked his beloved:
- Do you love yourself more than you love me?
Beloved replied: I have died to myself and I live for you.
I've disappeared from myself and my attributes,
I am present only for you.
I've forgotten all my learnings,
but from knowing you I've become a scholar.
I've lost all my strength, but from your power I am able.

I love myself...I love you.
I love you...I love myself.

I am your lover, come to my side,
I will open the gate to your love.
Come settle with me, let us be neighbours to the stars.
You have been hiding so long, endlessly drifting in the sea of my love.
Even so, you have always been connected to me.
Concealed, revealed, in the unknown, in the un-manifest.
I am life itself.

You have been a prisoner of a little pond,
I am the ocean and its turbulent flood.
Come merge with me,
leave this world of ignorance.
Be with me, I will open the gate to your love.

I desire you more than food or drink
My body my senses my mind hunger for your taste
I can sense your presence in my heart
although you belong to all the world
I wait with silent passion for one gesture one glance
from you.

 

 

I dream of rain
I dream of gardens in the desert sand
I wake in pain
I dream of love as time runs through my hand

I dream of fire
Those dreams are tied to a horse that will never tire
And in the flames
Her shadows play in the shape of a man's desire

This desert rose
Each of her veils, a secret promise
This desert flower
No sweet perfume ever tortured me more than this

And as she turns
This way she moves in the logic of all my dreams
This fire burns
I realize that nothing's as it seems

I dream of rain
I dream of gardens in the desert sand
I wake in pain
I dream of love as time runs through my hand

I dream of rain
I lift my gaze to empty skies above
I close my eyes
This rare perfume is the sweet intoxication of her love

I dream of rain
I dream of gardens in the desert sand
I wake in pain
I dream of love as time runs through my hand

Sweet desert rose
Each of her veils, a secret promise
This desert flower
No sweet perfume ever tortured me more than this

Sweet desert rose
This memory of Eden haunts us all
This desert flower
This rare perfume, is the sweet intoxication of the fall

 

 

 

Γιατί η γυναίκα είναι έργο τέχνης..

Πάνω στο οποίο κάποιοι μεγαλουργούν ενώ κάποιοι άλλοι ιεροσυλούν…

Όσο ψάχνω να βρω απάντηση, τόσο βρίσκω μπροστά μου το συμπέρασμα πως τελικά δεν υπάρχει σαφής ορισμός για την τέχνη…Τέχνη μπορεί να είναι κάτι πολύ απλό ή κάτι πολύ περίπλοκο… Κάτι απέριττο ή κάτι επιτηδευμένο… Κάτι καλόγουστο ή κάτι κακόγουστο (άλλωστε το γούστο είναι μία τελείως προσωπική υπόθεση).

Αναρωτιέμαι, όμως…Τέχνη είναι κάτι για το οποίο χρειάζεται να προσπαθήσεις σκληρά; Ή μήπως είναι κάτι που ο καθένας έχει μέσα του; Για να δηνιουργήσεις μία μορφή τέχνης πρέπει να εργαστείς; Ή αρκεί να πετάξεις ένα μαντίλι επάνω σε μία ομπρέλα και να αφήσεις τους ειδικούς να καταλάβουν τι μπορεί να θέλεις να πεις και τους “κοινούς θνητούς” να κοροιδεύουν αυτή την απλούστατη στιγμιαία (πάνε στοίχημα) σύλληψή σου; Τέχνη είναι τα σκουπίδια που έχεις μαζέψει στο σπίτι σου, τα έχεις ενώσει με κάποιο τρόπο το ένα με το άλλο και έχεις βγάλει ένα ωραίο ή άσχημο, χρήσιμο ή άχρηστο αποτέλεσμα;

Για μένα, η τέχνη έχει δανειστεί τον “ορισμό” της από την ύλη… Γιατί και η ύλη, μα και η τέχνη είναι ότι μπορούμε να αντιληφθούμε με τις αισθήσεις μας και τη συναντούμε κι αυτή σε πολλές μορφές… Μπορεί να είναι στερεή σαν ένα γλυπτό ή έναν πίνακα, μπορεί να είναι υγρή σαν ένα κοκτέιλ που δοκιμάσαμε ή σαν τα σχήματα που παίρνει η θάλασσα όταν τη φυσήξει λιγάκι ο αέρας, αέρια σαν τα σχήματα που παίρνει ο καπνός του τσιγάρου. Και να και μία ακόμη ομοιότητα: Η τέχνη σαν τον καπνό, παίρνει ότι σχήμα θέλει, δεν υπόκειται σε κανόνες, δεν γνωρίζει όρια. Επίσης λέγεται ότι στην τέχνη δεν υπάρχει δικαιοσύνη. Ακόμη, ότι η τέχνη δεν έχει την ανάγκη να γίνεται αντιληπτή.

Είναι όμως αλήθεια αυτό; Υπάρχει νόημα σε κάτι που ο περισσότερος κόσμος δεν μπορεί να καταλάβει; Μήπως πρέπει να αναρωτηθούμε όμως αν η φύση μας ρώτησε αν καταλαβαίνουμε όσα υπάρχουν; Όχι. Και όμως υπάρχουν. Μήπως κάναμε διάσπαση του ατόμου; Κι όμως ξέρουμε πως διασπάται..

Άρα; Μήπως η τέχνη είναι για λίγους; Ή μήπως η τέχνη είναι για όλους; Είναι γι’ αυτούς που την καταλαβαίνουν ή και για τους υπόλοιπους; Μήπως περισσότερο από το αν καταλαβαίνεις κάτι μετράει το να το δέχεσαι; Μάλλον η τέχνη είναι γι αυτούς που την δέχονται.

Για αυτόν ακριβώς το λόγο η τέχνη δεν είναι ρατσίστρια. Δεν υπάρχει μόνο για μορφωμένους. Ακόμη και ο πιο αμόρφωτος άνθρωπος μπορεί να θαυμάσει έναν πίνακα και να συγκινηθεί από αυτόν. Κι ας μην ξέρει τον τρόπο που φτιάχτηκε, γιατί τελικά… δεν τον ενδιαφέρει! Κοιτάζει το τελικό αποτέλεσμα και ίσως το τι σχολιάζει αυτό που βλέπει.

Η τέχνη στα Αγγλικά λέγεται “ART”. Η Λατινική σημασία της λέξης είναι “Διευθετώ”. Άρα, η τέχνη υπόκειται μόνο στους κανόνες αυτού που τη δημιουργεί. Και είναι ανώτερη, γιατί εκτός από το τελικό σχήμα που θα πάρει, ανεξάρτητα από την ωραιότητά του, η τέχνη εκτός από κατάθεση ψυχής είναι η ύψιστη μορφή δημοκρατίας. Ο καλλιτέχνης δημιουργεί κάτι με γνώμωνα τα δικά του θέλω, θέτοντας ο ίδιος κανόνες στα θέλω του, μας λέει την δική του προσωπική γνώμη και εμείς την λαμβάνουμε αυτούσια, αναλλοίωτη άπό υποχρεωτικούς φανφαρονισμούς και αναπόφευκτες λογοκρισίες. Πάνω απ’ όλα η τέχνη είναι μορφή επικοινωνίας. Ακόμη και με τον ίδιο μας τον εαυτό.

Μπορεί να μας προβληματίσει, να σχολιάσει ένα γεγονός ή την επικαιρότητα (βλ. Γκουέρνικα του Πικάσσο), μπορεί να μας συγκινήσει. Πάντα όμως μπορεί να μας προκαλέσει. Γιατί η τέχνη είναι ερέθισμα και δεν είμαστε ασυγκίνητοι απέναντι σε ερεθίσματα.

“Η Τέχνη είναι μαγεία, απαλλαγμένη από το ψέμα ότι είναι αλήθεια” (Th.W. Adorno)

Καλό το παιχνίδι αλλά…Αν δεν έχεις χρόνο τι κάνεις;Συνέχεια σκέφτομαι…Κακή συνήθεια, χρειάζεται κι αυτή χρόνο, αλλά δεν ξέρω πως…Καταφέρνω και τον βρίσκω…Θα ήταν ωραία να με βόλευε και το πληκτρολόγιο, που μου έχει σπάσει λίγο παραπάνω τα νεύρα, αλλά τέλος πάντων δεν θα πτοηθώ…Τι σκέφτομαι όμως;Αρχικά σκέφτομαι ευχάριστα πράγματα..Σαν τις νέες μου αποκαλύψεις... Οτι τελικά μπορώ να ζωγραφίσω κι ας πέρασα 20 χρόνια και βάλε νομίζοντας ότι δεν πιάνει το χέρι μου… Ότι αν βάλω κάτι στο μυαλό μου και εκείνη τη στιγμή έχω πολλή υπομονή και μπόλικο πείσμα μπορώ τελικά να το κάνω…Γιατί, δυστυχώς βαριέμαι πάρα πολύ εύκολα και δεν κάθομαι να βασανιστώ για οτιδήποτε… Μοναδική εξαίρεση αποτελεί η σχέση μου… Με αυτήν μπορώ να παιδεύομαι καιρό…Ότι τελικά μάλλον μου αρέσει το νέο μου template και ίσως το κρατήσω…Ότι θέλω να αποκτήσω ένα site…Έπειτα πάμε στα δυσάρεστα…Όπως λόγου χάρη ότι τσακώθηκα στη δουλειά και δεν μιλιέμαι 4 μέρες.. Μαλακία… Μέρες που είναι και να κρατάμε κακίες δεν κάνει…Έπειτα σε άλλα…Πως είναι δυνατόν μία καθηγήτρια δημοσίου να διαμαρτύρεται που της έκοψαν το 20% ενώ δουλεύει και στον ιδιωτικό τομέα;Και εν πάση περιπτώση 1200 ευρώ είναι λίγα για να έχει και δεύτερη δουλειά;Τι έξοδα μπορεί να έχει;Άλλο…Πολύ συγχύζομαι με τις διακρίσεις… Δεν το αναλύω γιατί θα συγχυστώ ακόμη περισσότερο…Άλλο…Πολύ συγχύστηκα και με τον Ολυμπιακό… Κρίμα να μην το πάρουμε και φέτος… Αλλά τι να κάνουμε;Εκτός του ότι “μπάλα είναι και γυρίζει” –που εγώ αυτό δεν το πιστεύω"- δεν έγιναν οι απαραίτητες μεταγραφές όταν έπρεπε, χάσαμε άδικα χρόνο και τώρα την πληρώνουμε…Άλλους 2-3 σαν τον Σισέ να πάρουν οι Λαγοί και μετά να μας κλαίνε οι ρέγγες…Είδα την Κληρονόμο… Πολύ μου άρεσε… Για Ελληνική παραγωγή ήταν πολύ επιτυχημένη…Τι άλλο;Νομίζω αυτά…….Τώρα που έγραψα, νομίζω ότι μπορώ να παίξω…

Είναι ωραίο πράγμα να παίζεις..
Επιτραπέζια, παιχνίδια στον υπολογιστή, να παίζεις με τα νεύρα των άλλων...Η λέξη παιχνίδι έχει ένα νόημα ευχάριστο...Σου δίνει την αίσθηση του διαλείματος...Την αίσθηση ότι κάνεις αυτό που θέλεις...
Κι εγώ...Μπορώ να παίζω για μέρες ολόκληρες...