Εγώ την λέω την αμαρτία μου…

Ενθουσιάστηκα, μαγεύτηκα, μπήκα στη λήθη, δημιούργησα το δικό μου σύμπαν κι έπειτα βγήκα απότομα: Ξέχασα και ξεχάστηκα. Και τώρα απλώς αναρωτιέμαι: Πως γίνεται να χωρέσει ένας άνθρωπος σε ένα τόσο δα συρτάρι γεμάτο αναμνήσεις; Πως μετατρέπεται μία οντότητα σε ανάμνηση; Πως γίνεται ο εαυτός μας παρελθόν και το παρελθόν ανυπόστατο;

Όπως ξεχνάμε τις παλιές μας συνήθειες, έτσι ξεχνάμε και τους ανθρώπους που τώρα δεν ανήκουν πια στο σύνολο των ατόμων που συναναστρεφόμαστε. Και είναι τελικά πολύ πιο εύκολο και πιο απλό, από το να πατήσεις delete. Κι αυτό γιατί, δεν είναι αναγκαία καμία κίνηση και καμία απόφαση. Είναι κάτι που απλώς συμβαίνει, μετά την εκούσια ή ακούσια απομάκρυνση.

Κι έτσι κυλάει ο καιρός για μας, αφήνοντάς μας πολλά για να θυμόμαστε. Εγώ όμως δεν μένω έτσι ευχαριστημένη. Δεν θέλω να θυμάμαι, θέλω μόνο να ζω. Πέρασα πολύ καιρό κόβοντας βόλτες μέσα στο συρτάρι, και το μόνο που θέλω τώρα είναι το μερτικό μου απ’ τη ζωή να το παίρνω με όλο μου το είναι, με τρόπο που να κάνει την απληστία να μοιάζει απάθεια. Γιατί αυτό είναι η ζωή: ένα δέντρο γεμάτο καρπούς. Όσο περισσότερους μαζέψεις, τόσο το καλύτερο.

Μακάριοι όσοι σκαρφαλώνουν στο δέντρο για να μαζεύουν τους πιο φρέσκους. Και οικτίρω αυτούς που περιμένουν από κάτω και μαζεύουν μόνο τους παραγινωμένους. Αυτοί δεν θα δοκιμάσουν ποτέ τι γεύση έχουν οι καρποί στο πιο ψηλό κλαδί του δέντρου. Αυτοί πάντα θα λένε πως τίποτα δεν έχει σημασία και θα μεγαλώνουν ολοένα το μηδενικό που κρέμασαν οι ίδιοι στον εαυτό τους σαν ταμπέλα. Στο τέλος δεν θα μείνει τίποτα για κείνους πέρα από το μηδενικό.

Τη σημασία του “σκαρφαλώματος” στο δέντρο ο καθένας την αντιλαμβάνεται διαφορετικά. Τι έζησες; Τι πέρασες; Τι προσπέρασες; Πόσες ευκαιρίες άδραξες και πόσες τις περίμενες με σταυρωμένα χέρια; Και η λίστα των υπαρξιακών ερωτημάτων συνεχίζεται.

Ευτύχώς, άλλο ένα “τέτοιο” κείμενο έφτασε στο τέλος του.

3 χρόνια…

Τόσα κατάφερα να κλέψω…

4 μήνες…

Πριν το εμείς μείνει μετέωρο…

Γιατί μου το θύμισαν;

Σε όλους εσάς που έχετε επιλέξει “παρακολούθηση” του μπλογκ μου και για όλους όσους μπαίνουν καθημερινά, θα ήθελα να πω ένα ευχαριστώ.

Κάνοντας αυτό το μπλογκ, δεν περίμενα πως θα έχει αναγνώστες κι όμως απ’ ότι βλέπω έχει. Νιώθω λίγο αμήχανα τώρα, μπαίνοντας ξανά μετά από καιρό, βλέποντας πως όσο έλειπα, κάποιοι διάβασαν τις σκέψεις που αποτύπωσα σ’ αυτό το παράξενο memoire…

Πλέον δεν γράφω συχνά έδώ, μα για όποιον θέλει να διαβάσει κι άλλα κείμενά μου ας πάει εδώ:

http://www.plats.gr/author/aeriko/

Είναι ότι νεότερο έχω γράψει, αφότου σταμάτησα να γράφω στο μπλογκ.. Βέβαια θα συνεχίσω να γράφω και εδώ, αλλά όχι με τόση συνέπεια… Σε ένα memoire μπορεί να γράφεις κάθε μέρα, αλλά μπορεί και μία φορά στους 3 μήνες…

Και πάλι ευχαριστώ για την προτίμηση και…

Να είστε όλοι καλά!

Με συνοδεύει μία γενική κούραση αυτές τις μέρες...
Έχω ψιλοξενερώσει με διάφορα πράγματα....
Παρ' όλα αυτά είμαι χαρούμενη. Χωρίς λόγο. Και αυτή τη χαρά δεν θέλω να την μοιραστώ με κανέναν.
Σκεφτομαι... Τι ωραία που είναι όταν πρωτογνωρίζεις κάποιον. Σου προκαλεί έκπληξη και περιέργεια... Το μόνο που θέλεις είναι να συναντιέσαι μαζί του όσο περισσότερο μπορείς για να μαθαίνεις πράγματα γι' αυτόν, να μιλάτε, να απολαμβάνεις τη συντροφιά του. Όχι μόνο σε φιλικές, αλλά και σε ερωτικές σχέσεις. Ειδικά στις δεύτερες, οι πρώτες μέρες είναι μεθυσμένες μέρες.... Υπέροχες μέρες. Αυτός ο ενθουσιασμός... Η αδικαιολόγητη χαρά... Η υπερκινητικότητα. Η γενναιότητα. Όλα αυτά που μας κάνουν άλλους ανθρώπους. Ευτυχισμένους, χαρούμενους. Όχι μίζερους. Όταν ερωτευόμαστε ξεφεύγουμε απ τη ρουτίνα χωρίς να το προσπαθήσουμε. Ακόμη και η μέρα στην δουλειά είναι πιο συναρπαστική. Ακόμη και η επιστροφή στο σπίτι είναι πιο ευχάριστη.
Και έπειτα... Είναι και τα ραντεβού...
Είναι ωραίο που οι άνθρωποι τον πρώτο καιρό βγάζουν τον καλύτερό τους εαυτό. Γίνονται ρομαντικοί... Μιλάνε όμορφα... Γλυκά... Σου λένε ωραία πράγματα... Και τους λες ωραία πράγματα... Κάθε λέξη, κάθε βλέμμα κρύβει ένα νόημα... Μιλάτε και νιώθεις να πετάνε καρδούλες γύρω γύρω..
Τι όμορφες στιγμές... Τι ωραίο καταφύγιο...
Μου αρέσουν τα ραντεβού... Και ας μου έχουν πει ότι τα ραντεβού της φαντασίας μου είναι καπιταλιστικά...
Θέλω το δείπνο με κεριά... Να μου το ετοιμάσει εκείνος... :)
Θέλω το αγαπημένο μου κρασί...
Ωραία ρομαντική μουσική...
Κάτι... Για να δω ότι προσπάθησε για να με ευχαριστήσει, αν όχι να με εντυπωσιάσει...
Θέλω γλυκόλογα...
Θέλω αγκαλιές...
Έναν χορό...
Θέλω να μιλάω για το φεγγάρι... Για τη θάλασσα, για τα αστέρια... Να μιλάω για πράγματα που δεν έχουν σημασία... Αλλά με βοηθούν να ξεδιπλώσω το ρομαντισμό μου, να απολάυσω τη στιγμή...
Κάποτε... Είχα ένα τέτοιο ραντεβού... Δεν μου είχε κάνει το τραπέζι... Και εγώ τα άναψα τα κεριά... Είχε στρώσει το κρεβάτι.. Αλλά το είχε στρώσει τόσο ωραία που ντράπηκα να ξαπλώσω... Ξάπλωσα, βέβαια... Αλλά αυτό είναι ένα άλλο θέμα...
Ήταν τόσο ωραία εκείνη η βραδιά... Το ίδιο και οι άλλες που ακολούθησαν...
Θυμάμαι ήμασταν μια νύχτα στον καναπέ. Εκείνος καθόταν... Κι εγώ είχα το κεφάλι μου στα πόδια του και είχα ξαπλώσει στον καναπέ. Θα πρέπει να ακούγαμε μια μπαλάντα... Και νομίζω υπήρχαν και κεριά... Δε θυμάμαι. Το μόνο που θυμάμαι, ήταν να με κοιτάει με τόση γλυκα και να μου χαιδεύει το πρόσωπο. Γαμώ το! Πάντα συγκινούμαι όποτε το θυμάμαι! Μου χαμογελούσε. Ήταν τόσο γλυκός... Και μύριζε υπέροχα...
Δεν ξέρω γιατί. Αλλά είχα αυτή την ηλίθια εμμονή να του εξομολογηθώ τα πάντα. Λες κι αυτό θα με λύτρωνε... Τώρα που το σκέφτομαι ήταν περιττό... Όλα έπρεπε να τα ξεχάσω. Να τα αφήσω πίσω. Γιατί το παρελθόν είναι παρελθόν. Γιατί είχα υποσχεθεί μία καινούρια αρχή...
Τι τα θυμάμαι τώρα; Πάνε χρόνια από τότε...

Και έτσι απλά οι φόβοι μου βγήκαν αληθινοί........
Μέσα σε μια συζήτηση έγιναν όλα ξεκάθαρα. Δεν άκουσα τίποτα απ' όσα ευχόμουν να ακούσω. Πικρές λέξεις έβγαιναν αβίαστα από το στόμα... Χωρίς ενδιαφέρον. Απλά σαν πληροφορίες.

Δεν είμαι εγώ γι' αυτά. Δεν το χω.
Δεν έχω όρεξη ούτε να τα πω...
Δεν έχω όρεξη για τίποτα.
Σηκώθηκα ξανά με κλάμματα. Πόσο άδεια είναι η ζωή μου τελικά...
Και πόσο μπάσταρδο πράγμα αυτή η διαίσθηση...

Είμαι δυνατή, αλλά όχι αρκετά δυνατή ώστε να κρατήσω κάποια πράγματα στη ζωή μου. Γιατί κρατιέται ακόμη η ζωή μου;
Δεν θέλω άλλες άσχημες μέρες. Δεν θα τις αντέξω. Ήδη πονάω. Ξέροντας... Νιώθωντας...

Ψάχνοντας να βρω τις χαμένες μου ισορροπίες...
Είναι ωραίο να τελειώνει κάτι που σε κουράζει... Είναι άσχημο να μην ξέρεις τι να κάνεις αφού τελειώσει...
Έχω έναν εφιάλτη... Έναν κακό εφιάλτη... Μακάρι να μην βγει αλήθεια...
Κάτι μέσα μου έσπασε. Δεν θέλω να το παραδεχτώ αλλά έσπασε... Δεν ήταν και λίγο...
Και που να το πω; Ποιο αυτί θα τεντωθεί για να το ακούσει; Σε ποιον μπορώ να το εμπιστευτώ; Σε κανέναν...
Περνώ τις ώρες μάταια... Κάποτε οι ώρες θα τελειώσουν. Και τότε θα χει μείνει μόνο η μοναξιά. Αυτήν θα προσπαθώ να διασκδάσω. Επί ματαίω. Ότι κι αν κάνω πάντα θα μένω μόνη. Στο μυαλό μου θα ναι πάντα μία σκέψη. Που θα λείπει από το πλάι μου... Για αρκετό καιρό...
Νιώθω σαν κυνηγημένη από αυτόν τον εφιάλτη. Βλέπω κάθε μου προσπάθεια να πέφτει στο κενό, νιώθω να γκρεμίζομαι. Άλλαξα... Και πολύ φοβάμαι ότι αυτό θα φέρει άλλες αλλαγές. Πιο άσχημες.
Δεν θέλω να αρχίσω τις κακές συνήθειες. Θέλω μόνο να βγω από τη δίνη αυτού του εφιάλτη. Θέλω να μην με απειλεί πια. Θέλω να μην είναι αυτή η κατάληξη...
Εγώ, η αισιόδοξη και δυναμική... Απλά θα σκοτώσω το πνεύμα μου. Θα λυγίσω τη δύναμη μου... Και θα γίνω μονοκύτταρος οργανισμός... Δεν θα καλύπτω πλέον άλλες ανάγκες πέρα από τις βασικές. Φαί, νερό... Και ίσως ύπνο... Δεν θέλω να καταλήξω εκεί...
Δεν θέλω η ευτυχία να κυλήσει σα νερό από τα δάχτυλά μου... Ζητάω ζωή, όχι θάνατο. Μη φύγεις ζωή από δίπλα μου...Μείνε κοντά μου... Εκεί σε χρειάζομαι. Εκεί σε έχω ανάγκη...
Κράτα με μακριά από αυτό το μαυσωλείο... Λυπήσου με... Δεν ξέρω. Μόνο κράτησέ με μακριά. Φοβάμαι. Φοβάμαι για μένα.
Ήδη φωνάζω κι όμως δεν μου απαντά κανείς. Είμαι λοιπόν τόσο μόνη;
Αυτό θα γίνει τελικά; Θα μείνω αιώνια ερημίτης με μια ανάμνηση ζωής;
Ο μπούσουλας έχει χαθεί. Τα σενάρια έχουν αλλάξει. Πλέον δεν είμαι σίγουρη. Όχι ότι ήμουν ποτέ.